صادق یاوری گل – گزارش‌های میدانی حاکی از آن است که در بلوارهای اصلی بیرجند، از جمله امام رضا(ع)، صیاد شیرازی، پاسداران، غفاری، معلم و پیامبر اعظم(ص)، سرعت‌های غیرمجاز و کورس‌های خیابانی به معضلی جدی برای امنیت شهروندان تبدیل شده است. این پدیده خطرناک، زنگ خطری است که نه فقط نشان‌دهنده ضعف نظارت، بلکه حکایت از خلأهای عمیق در مدیریت ترافیک و اوقات فراغت جوانان دارد. آنچه امروز در خیابان‌های بیرجند می‌گذرد، صرفاً رفتار چند راننده متخلف نیست؛ بلکه بازتاب نبودِ مسیرهای قانونی برای تخلیه هیجان جوانانی است که ذاتاً به دنبال رقابت و تحرک هستند. وقتی هیچ فضای استانداردی برای اتومبیل‌رانی یا موتورسواری وجود نداشته باشد، خیابان به پیست ناخواسته تبدیل می‌شود، جایی که یک اشتباهِ چند ثانیه‌ای، زندگی چندین خانواده را نابود می‌کند.تجربه شهرهای بزرگ نشان داده است که در کنار برخورد قاطع با تخلفات، ایجاد فضاهای قانونی و ایمن مانند پیست‌ اتومبیل‌رانی و موتورسواری، جوانان را از خیابان‌ها به محیط‌های کنترل‌شده هدایت می‌کند. در سایر  کشورها، این رویکرد به کاهش چشمگیر تصادفات و کورس‌های خیابانی منجر شده است. در بیرجند اما، نه تنها این فضاها وجود ندارد، بلکه معابر اصلی شهر نیز از تجهیزات هوشمند کنترل ترافیک محروم هستند. در ۵ سال گذشته چند دوربین ثبت سرعت به تجهیزات ترافیکی شهر اضافه شده است؟ کدام معابر به عنوان نقاط حادثه‌خیز شناسایی شده‌اند و چه اقداماتی برای آنها انجام شده است؟ سهم بودجه ترافیکی از بودجه سالانه شهرداری چقدر است؟ این پرسش‌هایی است که پاسخ آن روشنگرِ بخشی از بحران کنونی است.مدیریت شهری موفق، پیش از وقوع حادثه به فکر پیشگیری است، نه پس از آن. اگر در خیابانی بارها شاهد سرعت غیرمجاز یا تصادف بوده‌ایم، چرا هنوز برای آن نقطه چاره‌ای اندیشیده نشده است؟ مردم بیرجند از مسئولان شهرداری، شورای شهر، پلیس راهور و سایر دستگاه‌های مرتبط انتظار دارند به جای اقدامات مقطعی، یک برنامه جامع برای ایمنی ترافیک شهر تدوین کنند. این برنامه باید شامل نصب دوربین‌های ثبت سرعت و پلاک‌خوان، افزایش روشنایی معابر، استقرار هدفمند پلیس در ساعات اوج تخلف، نصب سرعت‌کاه‌های استاندارد و برخورد قاطع با خودروهای دارای تغییرات غیرمجاز  فنی باشد؛ راهکارهایی که در کوتاه‌مدت می‌تواند بخش قابل توجهی از خطرات را کاهش دهد. امنیت ترافیکی فقط وظیفه پلیس نیست؛ نتیجه همکاری شهرداری، شورای شهر، رسانه‌ها، خانواده‌ها و شهروندان است. اما در کنار اقدامات کوتاه‌مدت، باید به فکر راهکارهای میان‌مدت و بلندمدت نیز بود: ایجاد پیست استاندارد اتومبیل‌رانی، توسعه فضاهای تفریحی و ورزشی ویژه جوانان، آموزش فرهنگ رانندگی از مدارس و دانشگاه‌ها و اصلاح هندسی معابر پرحادثه. نمی‌توان از جوانان خواست علاقه به خودرو و موتور را کنار بگذارند؛ هنر مدیریت شهری این است که این انرژی را از خیابان به محیط‌های ایمن، قانونمند و کنترل‌شده هدایت کند. شهر ایمن، شهری نیست که پس از حادثه واکنش نشان دهد؛ شهری است که اجازه وقوع حادثه در این شرایط را ندهد.