دادرس-تا همین چند وقت پیش، دغدغه اصلی مردم، ناامنی جاده‌های منتهی به مرکز استان بود؛ جایی که جولان بی‌قید و شرط “شوتی‌ها” نفس را در سینه حبس می‌کرد و خروج از شهر را به یک ریسک بزرگ تبدیل می‌نمود. اما امروز، این کابوس از حاشیه به مرکز شهر سرایت کرده و ریشه دوانده است. خیابان‌های اصلی و کوچه‌های محلات، تبدیل به میدان مسابقه مرگ شده‌اند؛ جایی که نهادن کلاه ایمنی برای راننده کافی نیست، بلکه هر عابر پیاده، هر کودک و هر خانواده‌ای باید آماده شنیدن صدای دلخراش ترمزهای ناگهانی یا برخورد مهیب باشد.شواهد عینی این بی‌قانونی هر روز در معرض دید عموم قرار دارد. تنها چند روز پیش، در بلوار پیامبر اعظم، شاهد عبور یک دستگاه پژو 405 با سرعتی باورنکردنی و به صورت خلاف جهت بودیم؛ حرکتی که نه تنها نظم ترافیک را به سخره گرفت، بلکه مستقیماً جان عابران و رانندگان دیگر را تهدید کرد. واکنش دستگاه‌های مسئول در آن لحظه، تلاش نافرجام برای یادداشت کردن شماره پلاک بود، تلاشی که به دلیل سرعت سرسام‌آور خودرو، در نهایت به شکست انجامید. این صحنه، تصویر روشن و دردناکی از ناکارآمدی در برخورد قاطع با متخلفین است.بارها و بارها شنیده‌ایم که مسئولین استانی بر “امنیت” خراسان جنوبی تأکید می‌کنند. اما باید پرسید، مگر ناامنی تنها در سایه تهدید با سلاح گرم تعریف می‌شود؟ آیا آسایشی که از شهر سلب شده، مصداق آشکار ناامنی نیست؟ وقتی یک شهروند برای فرستادن فرزندش تا انتهای کوچه، دلش قرص نیست و باید هر لحظه منتظر ورود یک ماشین سرکش با سرعت سرسام‌آور باشد، این یعنی امنیت؟ حفظ جان شهروندان در فضای عمومی، مهم‌ترین شاخص سنجش امنیت یک جامعه است و در این زمینه، ما به وضوح در حال شکست هستیم.تداوم روزانه و حتی تشدید این پدیده در مرکز استان، این سؤال حیاتی را مطرح می‌سازد: چرا برخوردهای صورت گرفته بازدارنده نیستند؟ یا مجازات‌های اعمال‌شده آنقدر سبک و گذرا هستند که انگیزه‌ای برای توقف این رفتارها ایجاد نمی‌کند؟ این بی‌توجهی سیستماتیک به قانون، پیامدهای ویرانگری دارد؛ چرا که هر بار یک شوتی با موفقیت از کنار قانون می‌گذرد، نه تنها جسورتر می‌شود، بلکه الگویی خطرناک برای جوانان دیگر خلق می‌کند.وضعیت به همین جا ختم نمی‌شود؛ این هیجانات خطرناک با نصب تجهیزات غیرمجاز تقویت می‌شود. چراغ‌های پرنور و غیرمتعارف نصب شده بر روی خودروها که رانندگان مقابل را تا مرز کوری و سانحه می‌برند، در کنار اگزوزهای پرصدایی که سکوت شهر را می‌درند، دیگر صرفاً یک تخلف جزئی نیستند؛ آن‌ها ابزارهایی برای اعلام حضور قلدرمآبانه در فضای عمومی هستند. عجیب است که با وجود این تخلفات آشکار، برخورد ریشه‌ای و بازدارنده‌ای که منجر به کاهش چشمگیر این موارد شود، دیده نمی‌شود.نگران‌کننده‌تر آنکه، این وسایل و ابزارهای مرتبط با رانندگی پرخطر، این روزها نه تنها در خفا، بلکه به صورت علنی در جامعه تبلیغ و عرضه می‌شوند. از فروشگاه‌هایی که به سادگی اگزوزهای غیراستاندارد یا چراغ‌های کورکننده می‌فروشند تا کانال‌هایی که تجهیزات نامتعارف را ترویج می‌کنند؛ این عرضه آسان، نشان می‌دهد که زنجیره برخورد با این پدیده از تولید تا اجرا، دچار رخنه و سستی اساسی است.برخوردهای پلیس، هرچند دوره‌ای و در مقاطعی صورت می‌گیرد، اما مشخص است که این تاکتیک‌های مقطعی در برابر ریشه دواندن این فرهنگ رانندگی، کارایی لازم را ندارد. این دیگر تنها یک مسئله ترافیکی نیست که پلیس به تنهایی قادر به حل آن باشد؛ این یک مسئله امنیتی و اجتماعی است که نیازمند ورود جدی، قاطع و هماهنگ دادستان و کل سیستم قضایی است تا مجازات‌ها بازدارندگی واقعی ایجاد کنند.در نهایت، باید به مسئولین امر یادآور شد که بخشی از این هیجانات سرکوب‌شده و بی‌مهار جوانان، اگر فرصتی برای تخلیه سالم می‌یافت، شاید هرگز به خیابان‌ها سرازیر نمی‌شد. تأسیس و تجهیز پیست‌های اتومبیل‌رانی استاندارد، یک هزینه نیست؛ بلکه یک سرمایه‌گذاری برای حفظ جان شهروندان و پاکسازی فضای عمومی از هرج و مرج است. امید می‌رود روزی برسد که شهروندان مرکز استان، بتوانند بدون دلهره و نگرانی از بوق‌ها و سرعت‌های مرگبار، در سایه آرامش و نظم، در خیابان‌های خود نفس بکشند.