دادرس مقدم – خراسان جنوبی در سال‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری نشان داده است که اگر به توان داخلی، ظرفیت‌های بومی و موقعیت راهبردی خود تکیه کند، می‌تواند به الگویی موفق از توسعه پایدار در شرق کشور تبدیل شود. این استان که سال‌ها تنها با عنوان «محروم» و «کم‌برخوردار» شناخته می‌شد، امروز نمونه‌های روشنی از خودکفایی، امنیت، بهره‌وری و مزیت‌های اقتصادی در اختیار دارد؛ نمونه‌هایی که اگر زودتر مورد توجه قرار می‌گرفتند، اکنون جایگاه خراسان جنوبی در نقشه اقتصادی و سیاسی ایران بسیار متفاوت بود. به خودکفایی برق نگاه کنیم؛ استانی که روزگاری درگیر کمبود انرژی بود، امروز توانسته به نقطه‌ای برسد که برق مازاد تولید می‌کند و حتی امکان صادرات انرژی را در چشم‌انداز دارد. این دستاورد کوچک نیست؛ بلکه نشانه‌ای است که اگر اراده و برنامه‌ریزی وجود داشته باشد، محدودیت‌ها مانع پیشرفت نمی‌شوند. در حوزه دام و طیور نیز خراسان جنوبی به یکی از صادرکنندگان مرغ و تخم‌مرغ کشور تبدیل شده است؛ جایگاهی که بسیاری از استان‌های برخوردارتر نیز در آن موفق نبوده‌اند. از منظر امنیت، خراسان جنوبی امروز یکی از امن‌ترین استان‌های ایران است؛ امنیتی که نه‌تنها آرامش اجتماعی، بلکه بستر توسعه اقتصادی را نیز فراهم کرده است. در بسیاری از کشورهای جهان، امنیت مرزی یک چالش دائمی است اما این استان توانسته در شرایطی که هم‌جوار کشوری جنگ‌زده و پرچالش مانند افغانستان است، امنیتی مثال‌زدنی را حفظ کند. این امنیت پایدار، خود بزرگ‌ترین مزیت برای جذب سرمایه، توسعه تجارت و رونق صنایع مرزی است. واقعیت این است که مرز با افغانستان نه یک تهدید، بلکه یک فرصت طلایی است. هیچ تحریمی نمی‌تواند پیوندهای اقتصادی و فرهنگی ما با مردم افغانستان را قطع کند. این مرز، دروازه‌ای طبیعی برای تجارت، ترانزیت، صادرات و همکاری‌های معدنی و کشاورزی است؛ ظرفیتی که اگر از روز نخست تأسیس استان بر آن سرمایه‌گذاری می‌شد، امروز خراسان جنوبی می‌توانست نقش مهم‌تری در اقتصاد منطقه‌ای و حتی بین‌المللی ایفا کند. افسوس اصلی همین‌جاست: اگر روند فعلی توسعه، که امروز تازه کلید خورده، از سال‌ها پیش آغاز شده بود، اکنون استان ما در کجای نقشه پیشرفت کشور قرار داشت؟ با این حجم از معادن غنی، با این پهنه گسترده انرژی خورشیدی، با این ظرفیت‌های بی‌بدیل مرزی و با نیروی انسانی سخت‌کوش، آیا خراسان جنوبی نمی‌توانست یکی از قطب‌های اصلی اقتصاد ایران باشد؟ پاسخ روشن است: می‌توانست و همچنان می‌تواند.نمونه موفق دیگر، افزایش ۷۰ درصدی بهره‌وری کشت زعفران در قاین است؛ جهشی که تنها با یک روش علمی امکان‌پذیر شد و نشان داد دانش و تجربه اگر کنار هم قرار گیرند، محدودیت‌های اقلیمی نیز قابل عبور هستند. اگر همین رویکرد علمی در سایر حوزه‌های کشاورزی، صنعت، معدن و تجارت دنبال شود، چه تحولی می‌تواند در سراسر استان رخ دهد؟پس چرا هنوز نگاه بسیاری از مردم و حتی بخشی از نخبگان به مهاجرت و ترک استان معطوف است؟ نگاه مهاجرت‌محور زمانی شکل می‌گیرد که ظرفیت‌های موجود نادیده گرفته شوند و ایمان به توان بومی تضعیف شود. اما امروز شرایط متفاوت است. امروز شواهد عینی در برابر ماست که می‌گوید خراسان جنوبی می‌تواند «استان ویژه» ایران باشد؛ استانی که به دلیل موقعیت استراتژیک، امنیت کم‌نظیر، منابع معدنی گسترده و مرز پویا با افغانستان، ارزشمندترین نقطه شرقی کشور محسوب شود.زمان آن رسیده است که خودمان را باور کنیم و ظرفیت‌هایمان را دست کم نگیریم. این استان می‌تواند فراتر از تصور بسیاری از ما بدرخشد، به شرط آنکه اراده کنیم، برنامه‌ریزی کنیم و با اطمینان به مسیر توسعه ادامه دهیم. آینده خراسان جنوبی نه در مهاجرت، بلکه در شکوفایی درون‌زا و بهره‌برداری هوشمندانه از توانایی‌هایی است که سال‌ها درست کنار دست ما بوده‌اند. اکنون وقت آن است که این توانایی‌ها را ببینیم و به آن‌ها ایمان بیاوریم. (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)