در حالی که مدیرکل فرودگاه‌های خراسان جنوبی با تأکید بر «آمادگی کامل زیرساختی» و تجهیزات فنی، توپِ زمینِ تداوم پروازها را به زمین شرکت‌های هواپیمایی و میزان استقبال مسافران می‌اندازد، پرسش اساسی اینجاست که چرا این زیرساخت‌های آماده، تا به امروز نتوانسته‌اند به برقراری یک تقویم پروازی منظم و قابل اعتماد منجر شوند؟ سید علی‌اکبر سیدی با اشاره به اینکه فرودگاه هیچ محدودیتی برای پذیرش هواپیما ندارد، عملاً تأیید می‌کند که گلوگاه اصلی نه در زمین، بلکه در سیاست‌های ایرلاین‌ها و چرخه معیوبِ «تردید مسافر از پایداری پرواز» نهفته است؛ چرخه‌ای که باعث شده در برخی مواقع، هواپیما با ظرفیت ناکافی پرواز کند یا اساساً پروازی صورت نگیرد که این خود، سردرگمی و بی‌اعتمادی مسافران را به دنبال داشته است.دلایل توقف یا ناپایداری پروازها در ماه‌های اخیر، اگرچه به محدودیت‌های مقطعی امنیتی و سیاست‌گذاری شرکت‌های هواپیمایی نسبت داده می‌شود، اما نگاهی به وضعیت موجود نشان می‌دهد که تا زمانی که سازوکاری برای تضمین پایداری پروازها و حمایت از ایرلاین‌ها (در قالب طرح‌های تشویقی یا پشتیبانی) اندیشیده نشود، این «آمادگی کامل» تنها روی کاغذ باقی خواهد ماند. اکنون که مدیران استانی و نمایندگان مجلس پیگیری برای بازگشت به وضعیت عادی را وعده می‌دهند، مطالبه عمومی این است که به‌جای تکرارِ این جمله که «همه چیز به استقبال مسافر بستگی دارد»، راهکاری عملیاتی برای شکستن این بن‌بست اندیشیده شود؛ چرا که مسافر تا زمانی که از انجامِ قطعیِ پرواز اطمینان حاصل نکند، برای برنامه‌ریزی سفر به این مسیر هوایی تکیه نخواهد کرد.