بهروزی فر – وقایع حیاتی، از قریب به یقین‌ترین و واقعی‌ترین داده‌هایی است که توسط دستگاه‌های متولی ارائه می‌شود و در این میان، اطلاعات مربوط به وقوع تولد و فوت از آن جایی که در لحظه ثبت می‌شوند، دقیق‌تر و قابل استنادتر می‌باشند.همین چند روز قبل-۳ دیماه- همزمان با سالروز تأسیس سازمان ثبت احوال بود که در خبری به نقل از سرپرست این حوزه در خراسان جنوبی بر این نکته تأکید شد که؛ در هشت‌ماهه ابتدایی سال جاری ۹ هزار و ۱۷۴ واقعه ولادت ثبت شده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۸.۱ درصد کاهش داشته است. مهرماه امسال و همزمان با هفته سالمند هم در اخبار متعدد از وجود ۸۷ هزار سالمند در استان گفته شد که حدود ۱۰ درصد جمعیت خراسان جنوبی را شامل می‌شوند. سالمندی جمعیت، پدیده‌ای جدا از فرزندآوری و زاد و ولد نیست، هر کاهش در تولدها، هر تعویق در تشکیل خانواده، هر بی‌تفاوتی نسبت به آینده نسل‌ها و خیلی خلاصه هر انتخاب‌ جمعیتی امروز ما، خود را در قالب سالمندی جمعیت در فردایی نه چندان دور نشان می‌دهد، پدیده‌ای که به واقع یک آسیب اجتماعی بزرگ و یک بحران خاموش است. تحلیل آمار ولادت‌ها در استان، بیانگر این واقعیت است که؛ برنامه‌ها و سیاست‌های تشویقی دولت‌ها هم به هر دلیل! چه اهمال و ترک فعل دستگاه‌ها و یا تغییر نگرش خانواده‌ها و به ویژه قشر جوان، نتوانسته مؤثر واقع شود. در سال‌های اخیر، فرزندآوری از یک ارزش اجتماعی به تصمیمی پرهزینه و پراضطراب تبدیل شده، دغدغه‌های اقتصادی، عدم امنیت شغلی، تغییر سبک زندگی و …، خانواده‌ها را به سمت تک‌فرزندی یا بی‌فرزندی سوق داده است. پیامد تلخ این روند،کاهش نسل جوان و پویا و افزایش شتابان جمعیت سالمند و افراد مصرف کننده است، روندی که قطعاً تعادل طبیعی جامعه را بر هم می‌زند. سالمندی جمعیت تنها به افزایش تعداد افراد سالخورده و مسن محدود نمی‌شود، بلکه به کاهش نیروی فعال، فرسایش سرمایه انسانی و افزایش وابستگی اقتصادی منجر می‌گردد. جامعه‌ با بار ولادت کمتر، ناچار است هزینه‌های بیشتری برای نگهداری، درمان و حمایت از سالمندان بپردازد، از منظر اجتماعی هم سالمندی آن‌روی سکه فرزندآوری بوده و کاهش تعداد فرزندان، تحلیل شبکه‌ حمایتی خانوادگی را به همراه دارد. سالمندِ فردا، در خانواده‌های با جمعیت اندک و در خلأ وجود خواهر، برادر، دختر خاله، پسرعمو و …در معرض تنهایی، انزوا و آسیب‌های روانی قرار دارد و کسی را نخواهد داشت که همدم او باشد. پرستاری از سالمندان بدون خانواده و همدم، قصه تلخی است که بار سنگینش بر دوش جامعه بوده و هزینه‌های مراکز حمایتی خصوصی و دولتی را بیشتر می‌کند، سند این حرف را همین حالا با مراجعه به مؤسسات خیریه و مراکز حمایتی می‌توانید بیابید، کافی است برای دریافت یک دستگاه اکسیژن‌ساز به منظور تأمین نیاز چند روزه پدر یا مادر بیمار خود به یکی از این مجموعه‌ها رو بیندازید، با سفر انتظاری طویل مواجه خواهید شد که همه مثل شما چاره‌ای جز تأمین آن دستگاه و رفع نیاز پدر یا مادر خود ندارند. آینده‌ متعادل، نه با حذف سالمندان، بلکه با تولد نسل‌ جدید و پیوند میان نسل‌ها ساخته می‌شود. امروز اگر به فرزندآوری بی‌تفاوت باشیم، فردا باید با جامعه‌ای پیر و پرهزینه روبه‌رو شویم، جامعه‌ای که خلق آن با تصمیم‌ های امروز ما ارتباط مستقیم و تنگاتنگ دارد. (لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ اعلام یا ارسال بفرمایید)