دادرس مقدم – مردم خراسان جنوبی، این دیار کویری و نجیب، بارها و بارها ثابت کرده‌اند که در روزهای سخت و بحران‌ها، نه‌تنها پشت کشور را خالی نمی‌کنند، بلکه با آغوش باز، پیش‌گام صحنه‌های خدمت و همدلی هستند. وقتی بحران کم‌بود برق کشور را فرا گرفت و تنور گرما، نفس‌ها را در سینه حبس کرد، این مردم بودند که با درخواست مسئولان، مصرف خود را به شکلی چشمگیر کاهش دادند و نشان دادند فرهنگ مسئولیت‌پذیری در این خطه، یک شعار نیست؛ یک باور ریشه‌دار و نهادینه‌شده است.اما این تنها یک گوشه از همراهی بی‌نظیر این مردم است. خراسان جنوبی، مهد شکل‌گیری نخستین طرح‌های خیریه کشور است. ایده ناب «مدرسه‌سازی» با کمک ولیمه حجاج، از همین خطه به سراسر ایران سفر کرد و طرح «میقات»، الگویی شد برای هزاران خیر در جای‌جای کشور. اگر نگاهی به موکب‌های اربعین در عراق بیندازید، باشکوه‌ترین و مجهزترین آن‌ها، سهمی بزرگ از خراسان جنوبی دارد. مردم این استان، در کمک به نیازمندان، مشارکت در پویش‌های خیر مردم این استان، در کمک به نیازمندان، مشارکت در پویش‌های خیرخواهانه، یاری رساندن به ساخت عتبات عالیات و حمایت از بیماران سرطانی، همواره پیشتاز و زبان‌زد بوده‌اند. حضور نزدیک به ۲۰۰ روزه مردم در عرصه‌های مختلف اجتماعی، درخشان‌تر از هر روایت دیگری است.با این حال، نکته تلخ و تأسف‌بار ماجرا، فاصله عمیق میان این همراهیِ مردمی و عملکردِ بدنه کارشناسی و اجرایی استان است. در لایه مدیریت عالی، نگاه به خیرین مثبت و تشویق‌آمیز است، اما در بدنه میانی و کارشناسی، شرکای اجتماعی دولت نه‌تنها قدر نمی‌بینند، که گاه با رفتارهای اداری، روحیه آنان را می‌میرانند. خیری که با عشق و ایمان، کیسه‌ای زر برای خدمت به مردم گشوده، ناگهان خود را در هزارتوی پیچ‌درپیچی از بخشنامه‌ها، استعلامات و رویه‌های دست‌وپاگیر می‌بیند.اگر کاری به دفتر استاندار یا مسئولان عالی‌رتبه برسد، گره از کار فروباز می‌شود و راهی برای پیشرفت پیدا می‌شود، اما اگر نیک‌اندیشی پای در مسیر اداریِ عادی بگذارد، گرفتار بروکراسی‌های بی‌روحی می‌شود که نتیجه‌ای جز دلسردی و سرخوردگی ندارد. برای نمونه، چند سال پیش، خیری که عزم راسخ داشت تا بزرگ‌ترین مدرسه کشور را با امکاناتی بی‌نظیر در استان بسازد، با کوته‌نظری در اختصاص زمین مواجه شد. این اتفاق در حالی رخ داد که در خراسان جنوبی، زمین‌های عام‌المنفعه و موقوفات فراوان وجود دارد که می‌توانست پاسخگوی این نیت والا باشد. این برخورد، نزدیک بود به دلسردی کامل او بینجامد و نشان داد که چگونه یک تصمیمِ کارشناسیِ نادرست، می‌تواند یک پروژه عظیم خیرخواهانه را به حاشیه براند.یا در ماه‌های اخیر، شاهد بودیم که منابع حاصل از کمک‌های خرد مردمی برای یک هدف عام‌المنفعه، با تعلل متولیان، ارزش واقعی خود را از دست داد. پولی که با امید و اعتماد جمع‌آوری شده بود، در نتیجه کندیِ فرآیندهای اداری، دچار کاهش ارزش شد و عملاً حمایت مردمی بی‌اثر گردید. این یعنی بدنه کارشناسی استان، نه‌تنها در مسیر جذب خیرین چابک نیست، بلکه گاه با بی‌توجهی، مرغِ تخم‌طلا را از صحنه خارج می‌کند.امروز، خراسان جنوبی نیازمند یکبازنگری جدی و اساسی در پروتکل‌های خود است. همان‌طور که فرش قرمز را برای سرمایه‌گذاران اقتصادی پهن کرده، باید برای جذب حمایت خیرین نیز دستِ یاری دراز کند. خیرین، سرمایه‌های اجتماعی و معنوی استان هستند و نباید با بروکراسی‌های زائد، آن‌ها را از میدان خدمت خارج کرد. آنچه از بدنه اجرایی انتظار می‌رود، صرفاً «عدم مانع‌تراشی» نیست، بلکه «تسهیل‌گریِ فعال» است. باید سازوکاری طراحی شود که خیر، بدون دغدغه‌های اداری، به سرعت و با کمترین هزینه، به دست نیازمند واقعی برسد.همان‌گونه که یکی از بزرگان کشور چند سال پیش، پس از آگاهی از این شرایط، به مسئولان وقت هشدار داد که «مرغی که تخم طلا در استان شما می‌کند را  کیش نمی کنند ». اکنون زمان آن فرارسیده که این هشدار را جدی بگیریم و مرغ تخم‌طلای خود را پاس بداریم. به امید آنکه در هفته دولت و پس از آن، شاهد تغییری ملموس در رویه‌های اداری باشیم تا همراهیِ مردم و خیرین، به ثمری شایسته بنشیند.

(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)