قاسمی – راهپیمایی باشکوه ۲۲ بهمن امسال در سراسر کشور، و به تبع آن در خراسان جنوبی، جلوه‌ای از وفاداری عمیق مردم به آرمان‌های انقلاب بود. حضوری که در کانون سختی‌ها و فشارهای اقتصادی، بر تعهد قلبی آنان تأکید کرد. این حضور، سندی است بر اینکه مردم همچنان پای آرمان‌ها ایستاده‌اند، اما این ایستادگی نباید تبدیل به پوششی برای کم‌کاری‌ها شود.نکته‌ای که این روزها بیش از هر زمان دیگری به ذهن متبادر می‌شود، تقابل میان حضور مردمی این‌چنین مخلصانه و عملکرد مدیرانی است که گویا از فرهنگ «مسئولیت‌پذیری کامل» و به‌ویژه «عذرخواهی صادقانه» بی‌بهره‌اند. مردم در خیابان‌ها پاسخ اعتمادشان را دادند؛ نوبت مدیران است که به این اعتماد پاسخ دهند. شاهد بودیم که رئیس جمهور محترم، در مراسم 22 بهمن ، با شجاعت از مردم بابت کمبودها و سختی‌های معیشتی عذرخواهی کردند. پیش از آن نیز، استاندار خراسان جنوبی، در مراسمی دیگر، از مردم یک منطقه بابت چالش‌های موجود و کوتاهی در انجام اقدامات مناسب ابراز تأسف و عذرخواهی کردند. این اقدامات، در جای خود، نشانه‌هایی از درک مسئولیت‌های عالی هستند. اینجاست که سؤال اصلی مطرح می‌شود: آیا این فرهنگ «عذرخواهی مسئولانه» به بدنه اجرایی استان، به فرمانداران، مدیران کل، و مدیران میانی هم سرایت کرده است؟ آیا در سطح پایین‌تر، مدیری پیدا می‌شود که به‌جای سر دادن شعار «وضعیت تحت کنترل است»، اعتراف کند که نتوانسته وظیفه‌اش را در قبال مردم به نحو احسن انجام دهد؟ واقعیت تلخ این است که در اکثر موارد، کوچک‌ترین اشاره به ناکارآمدی با واکنشی انفعالی یا دفاعی همراه است. انگار عذرخواهی، در ادبیات مدیریتی استان ما، مترادف با پذیرش شکست و تضعیف جایگاه تلقی می‌شود، در حالی که در مکاتب مدیریتی پیشرفته، عذرخواهی برای اشتباهات، اولین گام برای بازسازی اعتماد و شروع اصلاحات است. نگاهی به چالش‌های ساختاری استان خراسان جنوبی بیندازیم؛ مشکلاتی که دیگر «نوظهور» نیستند، بلکه میراثی سنگین از دهه‌ها مدیریت ناکافی‌اند. چالش‌هایی که مدیران پیشین و کنونی باید بابت آن پاسخگو باشند و اگر صداقت دارند، عذرخواه باشند. زیرساخت‌های ناهمگون و توسعه نامتوازن استان یکی از این موارد است . وضعیت جاده‌ها، به‌خصوص در مناطق روستایی و مرزی، نگران‌کننده است. ضعف در زیرساخت‌های آب و فاضلاب، به‌ویژه در شهرک‌های صنعتی و روستاهای دورافتاده، نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری‌های کلان به شکل متوازن توزیع نشده و مدیریت پروژه‌ها کند بوده است. فقدان صنایع تبدیلی و ارزش افزوده هم گواه این واقعیت است علی‌رغم پتانسیل‌های کشاورزی و معدنی، استان ما همچنان در مرحله استخراج خام باقی مانده است. نبود صنایع تبدیلی قوی و زنجیره ارزش‌مند، باعث شده که سود اصلی عاید استان نشود و منابع به‌طور کامل به نفع توسعه منطقه‌ای استفاده نشوند. مسئله آب در خراسان جنوبی نیز یک بحران دیرینه است، اما صرفاً کمبود بارش دلیل آن نیست. مدیریت ناکارآمد سدها، کشاورزی سنتی و اتلاف منابع، نشان‌دهنده ضعف در برنامه‌ریزی میان‌مدت و بلندمدت است که باید موجب عذرخواهی برنامه‌ریزان شود. اگر مدیران عالی‌رتبه، مانند رئیس جمهور و استاندار، عذرخواهی می‌کنند، این باید زنگ خطری برای بدنه اجرایی استان باشد. چرا که این مدیران عالی، مسئول هماهنگی و نظارت بر همین بدنه اجرایی هستند. اگر در سطوح پایین‌تر، پذیرش اشتباه وجود نداشته باشد، عذرخواهی در بالا صرفاً تبدیل به یک حرکت نمایشی می‌شود و مشکلی را حل نخواهد کرد.کاش روزی برسد که مدیران در خراسان جنوبی، نه تنها فرهنگ عذرخواهی را بیاموزند، بلکه آن را به عنوان یک اصل مدیریتی بپذیرند. عذرخواهی از مردم برای فرصت‌های از دست رفته، برای چالش‌های مزمن شده، و برای عمری که در بروکراسی تلف شده است. این حداقل احترام به مردمی است که با تمام سختی‌ها، همچنان با ایمان در صحنه هستند و منتظرند تا ببینند آیا مدیرانشان بالاخره مسئولیت کامل خود را پذیرفته‌اند یا خیر.