بهروزی فر – هر کدام‌مان صبح را به گونه‌ای آغاز می‌کنیم، یکی تا چشم می‌گشاید در همان رختخواب صفحه گوشی را روشن می‌کند تا پیام‌های دوستانه را مروری کند و آخرین خبرها را بجوید، یکی پیش‌بند می‌بندد تا قبل از رفتن به محل کار ترتیب ناهار ظهر را بدهد، یکی به پیاده‌روی صبحگاهی عادت دارد، یکی تا میز صبحانه چیده شود، جور صف را به جان می‌خرد تا نان گرم را به سفره برساند، و یکی…عده‌ای هم که قدری بیشتر از دیگران خودشان را تحویل می‌گیرند، تنها یا همراه دوستان همپا و همراه سر از کله‌پزی درمی‌آورند تا سیراب شیردانی به تن بزنند و صبح‌شان را پرکالری آغاز کنند.کله‌پاچه فروشی‌ها هم مکان‌های جذابی هستند، میزهاشان که عجیب بوی دارچین و نارنج و آبلیمو گرفته، خاطرات زیادی دارند، بخار چای که از استکان‌ها بالا می‌رود، با آن صدای قاشق‌هایی که به ظرف سیرابی می‌خورند، تصویر دلنشین یک روز تازه از راه رسیده را می‌سازند. آدم‌ها دور سفره روی میزها یا تخت‌ها می‌نشینند، از نرمی زبان تعریف می‌کنند و گاه از چشم و پاچه و بناگوش گاه از چشم و پاچه و بناگوش توی کاسه عکس می‌گیرند تا در صفحه
شخصی‌شان، حظِّ این صبحانه لاکچری! را با دیگران به اشتراک بگذارند.مشتری‌ها، بی‌آنکه بدانند این لقمه چرب تا رسیدن به سفره چه از سر گذرانده و چگونه مهیا شده؟!کیف‌شان کوک است، و قطعاً به ذهن کمتر کسی خطور می‌کند که بخش عمده زحمت تهیه این صبحانه لذیذ به دوش آن
زنان و مردانی است که تا پاسی از شب، کنار تشت آب سرد، بوی تند چربی و خون را به جان خریده‌اند تا زمینه‌ساز این لحظه‌های خوش باشند.در میان این گروه افرادی که برای امرار معاش‌شان تن به این کار سخت! شبانه می‌دهند و کمتر در مورد حرفه‌ای که پیشه کرده‌اند، با دیگران، حرف می‌زنند، زنانی را می‌توان دید که گاه سفره‌شان از نان خالی است اما وظیفه تمیز کردن کله‌‌پاچه‌هایی را متحمل می‌شوند که صبح، زینت میز آدم‌های مرفه باشند.در این میان کمتر کسی است که به ترک‌های دست زیور خانم فکر کُنَد، همان زنی که در شب‌های گرم تابستان و سرد زمستان، کار می‌کند تا چند اسکناس بیشتر برای تأمین اجاره خانه و خرید نان و داروی بچه‌اش فراهم نماید و همراه خستگی چند ساعت کار با خود به خانه ببرد.شهر،همیشه با قصه‌های عجیبی همراه است، قصه‌هایی که در آن، لذت یک وعده غذایی عده‌ای، حاصل شب بیداری و فرسودگی گروهی دیگر است. ما فقط ظرف تمیز روی میز را می‌بینیم و از عطر ادویه محتویاتش کیف می‌کنیم، بی‌آنکه برای لحظه‌ای به رنج طبخش فکر کرده باشیم، به آن شب سرد و سردردهای زیور، آن بانویی که جور صاحبخانه بر مستمری ماهانه امدادش چربیده و گرانی‌ها او را به زانو درآورده است.زیور بانو، یکی از همان زنانی است که اقتصاد خانه روی شانه‌های خسته‌شان ایستاده اما سهمشان از این شهر، فقط کارِ سخت و دیده‌نشدن است و ما چقدر راحت، زحمت آدم‌های نادیده را مصرف می‌کنیم، بی آنکه حتی لحظه‌ای به زندگی‌شان فکر کنیم. و به راستی که شهر را همین دست‌های خاموش سرپا نگه داشته‌اند، دست‌هایی که شب‌ها کار می‌کنند تا صبحِ دیگران، خوش‌طعم‌تر آغاز شود، دست‌هایی که شب‌ها کار می‌کنند تا سفره ظهر خانواده‌ای را به نان خالی آذین کنند، دست‌هایی که شب‌ها کار می‌کنند تا از پس طمع صاحبخانه در گران کردن اجاره برآیند، دست‌هایی که شب‌ها کار می‌کنند تا تن به هوس دیگران فرصت طلب ندهند، دست‌هایی که شب‌ها کار می‌کنند تا ….!و زیورهای زیادی این روزها در فراغت خیال ما، در پرده مناعت طبع‌شان می‌سوزند و می‌سازند.
(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹ ارسال بفرمایید)
