مهدی آبادی – تاریخ جوامع، با نظم معنا می‌شود؛ نظمی که در آن خورشید، ساعت و تقویم، مکمل یکدیگرند، نه مقابل هم. اما چند سالی است که در کشور ما، و به تبع آن در استان ما، این قاعده نانوشته دچار اختلال شده است. تصمیم مجلس شورای اسلامی مبنی بر عدم تغییر ساعت رسمی کشور، اگرچه با نیت خیرخواهانه برای انضباط‌بخشی اتخاذ شد، اما در بستر ناترازی‌های گسترده انرژی، به گره کوری تبدیل شده که نه تنها گره‌گشا نبوده، بلکه نظم زیستی و روانی مردم را به هم ریخته است. ما در رسانه، صدای مردم هستیم و امروز صدای خسته‌ی کارمندی که ساعت ۴ صبح جاده‌های خطرناک استان را به مقصد محل کار طی می‌کند، یا مادری که فرزندش را در تاریکی مطلق صبحگاهی به مهدکودک می‌فرستد، به گوش می‌رسد. این یک وضعیت پایدار نیست؛ این یک اضطرار تحمیلی است. صورت‌مسئله ساده است: ناترازی برق. دولت برای فرار از خاموشی‌های گسترده، دست به دامن تغییر ساعات اداری شده است. سال گذشته، ساعت ۶ صبح تا ۱۳ ظهر، نسخه تجویزی ( ادامه سرمقاله از صفحه 1 )  سال گذشته، ساعت ۶ صبح تا ۱۳ ظهر، نسخه تجویزی دولت بود. امسال این بازه به ۷ صبح تا ۱۳ تغییر یافته، اما زمزمه‌ها و تجربه زیسته نشان می‌دهد که با نزدیک شدن به اوج گرمای تابستان و افزایش مصرف، احتمال بازگشت به ساعت ۶ صبح بسیار بالاست. مشکل اینجاست که سبک زندگی ایرانی با این ساعت‌بندی‌ها همخوانی ندارد. الگوی خواب ما ایرانیان، به‌ویژه در استان‌های گرمسیر، با استانداردهای نیمه‌شب خوابیدن گره خورده است. وقتی کارمند مجبور است ساعت ۵ صبح بیدار شود، یعنی عملاً فرصت استراحت مفید او قربانی شده است. نتیجه؟ کاهش بهره‌وری، افزایش خطاهای انسانی، خستگی مزمن و در نهایت، ناکارآمدی در ارائه خدمات به همان مردمی که قرار است ارباب‌رجوع باشند. آمارها و مشاهدات میدانی در ادارات استان نشان می‌دهد که در ساعات اولیه صبح (بین ۷ تا ۸)، عملاً ارباب‌رجوعی وجود ندارد. چرا؟ چون زندگی جاری مردم، با ساعت اداری تحمیلی کوک نیست. در نتیجه، یک پیک حضور فشرده و عصبی در ساعت‌های میانی صبح شکل می‌گیرد که موجب ازدحام، کندی خدمات و نارضایتی شدید شده است. این یعنی سیستم اداری نه تنها برای کارمند، بلکه برای مراجعین نیز ناکارآمد طراحی شده است. عجیب‌تر آنکه تناقض در سخنان مسئولان، سردرگمی مردم را دوچندان می‌کند. از یک‌سو وزارت نیرو رسماً اعلام می‌کند که تغییر ساعت رسمی کشور می‌تواند تا ۱۰۰۰ مگاوات صرفه‌جویی در مصرف برق به همراه داشته باشد؛ رقمی که در اوج ناترازی، حیاتی است. از سوی دیگر، معاون رئیس‌جمهور و سایر متولیان از افزایش ناترازی‌ها در ماه رمضان و تابستان خبر می‌دهند. پرسش اصلی اینجاست: اگر تغییر ساعت رسمی کشور (همان طرح سابق تغییر ساعت در بهار و پاییز) می‌تواند ۱۰۰۰ مگاوات برق را مدیریت کند، چرا اصرار بر توقف آن داریم؟ آیا مصلحت‌سنجی مجلس برای عدم تغییر ساعت، سنگین‌تر از هزینه گزافی است که مردم و بدنه اداری کشور در مواجهه با ناترازی برق و بی‌نظمی ساعت کاری می‌پردازند؟ نمایندگان محترم مجلس! شما عصاره فضائل ملت هستید. آیا این همه گلایه، این همه فشار روانی مضاعف بر کارمندان جاده‌رو که جانشان را کف دست می‌گیرند تا به ساعت ۷ صبح برسند، کافی نیست؟ مردم از شما نمی‌خواهند که قانون را تغییر دهید  بلکه می‌خواهند واقع‌بین باشند. وقتی زیرساخت‌های تولید و توزیع انرژی تاب‌آوری الگوی فعلی را ندارند، اصرار بر حفظ وضع موجود، نوعی لجاجت با واقعیت است. تغییر ساعت رسمی کشور، ابزاری بود که دهه‌ها به مردم کمک کرد تا با نور خورشید و نیاز انرژی هماهنگ شوند. حذف آن، بدون جایگزین کردن زیرساخت‌های انرژی، یک خطای استراتژیک است. بازگشت به رویه تغییر ساعت رسمی کشور، نه یک عقب‌گرد، بلکه یک ضرورت برای حفظ آرامش جامعه، حفظ سلامت کارمندان و مدیریت هوشمندانه انرژی است. از نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی انتظار می‌رود صدای این مطالبه را به صحن علنی ببرند. نگذارید ناترازی‌های برق، بیش از این تراز زندگی مردم را بر هم بزند.

(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق 09155665782 ارسال بفرمایید)