محمدی – شورای شهر و شهرداری بیرجند سال‌هاست که با تریبون‌های رسمی و مصاحبه‌های پرشمار، از عزم خود برای خارج کردن صنوف آلاینده از سطح شهر و بازگرداندن آرامش به محله‌ها می‌گویند. اما آنچه این روزها در انتهای بلوار جماران و حاشیه خیابان نیایش می‌گذرد، پرده از یک تناقض بزرگ برمی‌دارد: کارگاه جوشکاری با مجوز شهرداری، درست در جایی که قرار بود فضای سبز شود. اینجا دیگر نه خبری از آرامش است و نه اثری از نظارت.
شهروندان زیادی در این خصوص اعتراضاتی را به روزنامه ارسال کرده اند که به عنوان نمونه متن ارسالی یک شهروند ساکن این محدوده، تصویری تلخ از بی‌توجهی مدیران شهری ترسیم می‌کند: از اول بهمن‌ماه، کارگاه جوشکاری در انتهای بلوار … مستقر شده و صدای برش و جوشکاری، سلب آسایش ده‌ها خانوار را رقم زده است. ده نفر از ساکنین بارها به شهرداری مراجعه کرده و نامه نگاری انجام داده‌اند، اما پاسخی جز طفره و وعده‌ی «تا یازده اسفند تمام است» نشنیده‌اند؛ وعده‌ای که عملی نشد و حالا
روزبه‌روز آهن جدید به کارگاه افزوده می‌شود.
فراتر از آلایندگی صوتی نوع ایجاد درگیری بین مردم و فعالان مسکن ، زنگ خطری جدی برای انسجام اجتماعی است. به گفته شهروندان، متولیان امر نه تنها از ادامه کار دفاع می‌کند، بلکه آشکارا و با صراحت می‌گوید: «حتی به استانداری هم بروید نمی‌توانید کاری کنید.» این ادعا اگر درست باشد، یعنی یک فعال مسکن با پشتوانه مجوز شهرداری، خود را فراتر از قانون
و نهادهای نظارتی می‌داند.سوال اساسی اینجاست: شهرداری که خود مجوز این کارگاه را صادر کرده، چرا پس از اعتراضات مکرر ساکنین، یک قدم عملی برنداشته است؟
مگر نه اینکه بر اساس قوانین شهرداری‌ها، صنوف مزاحم و آلاینده باید به خارج از حریم شهر منتقل شوند؟ مگر نه اینکه وعده تبدیل این نقطه به فضای سبز، پیش‌تر به مردم داده شده بود؟ حالا به جای درخت و چمن، دستگاه جوش و انبار آهن نشسته است.مدعیان مدیریت شهری بیرجند سال‌هاست که از «رفع مزاحمت صنوف آلاینده» و «افزایش کیفیت زندگی شهروندی» سخن می‌گویند. اما اقدام عملی در مورد این کارگاه جوشکاری، یعنی صدور مجوز برای استقرار یک صنف آلاینده صوتی در بافت مسکونی. این تناقض، این پرسش را جدی می‌کند: آیا این ادعاها صرفاً شعارهایی برای فریب افکار عمومی بوده است؟ اگر نه، پس چرا حتی پس از اعتراض و نامه، اقدامی صورت نمی‌گیرد؟گمان جدی شهروندان این است که شهرداری بیرجند در سال‌های اخیر به این باور رسیده که برای تأمین بودجه، هر اقدامی حتی علیه آسایش مردم مجاز است.
واگذاری فضاهای خالی شهر به هر کاربری، بدون توجه به پیامدهای زیستی و روانی آن، نشانه‌ای از فرار به سمت درآمدهای ناپایدار و لحظه‌ای است. شهرداری به جای سرمایه‌گذاری بر درآمدهای پایدار (مانند عوارض هوشمند، مشارکت در توسعه حمل‌ونقل، یا بهره‌برداری از فضاهای تجاری مجاز)، سراغ راحت‌ترین راه رفته: فروش آرامش شهروندان به قیمت چند متر اجاره. شهروندان و کارشناسان اجتماعی بارها هشدار داده‌اند که «احتمال درگیری در بین این مباحث وجود دارد و مشکلات اجتماعی بسیار زیاد است.» این هشدار را نباید ساده انگاشت. وقتی شهروندان از مسالمت‌آمیزترین راه‌ها (مراجعه به شهرداری، نامه نگاری) نتیجه نگیرند، زمینه برای تنش اجتماعی مهیا می‌شود.
شهرداری و شورای شهر اگر امروز فکر و اقدامی برای اینگونه موارد نکنند، فردانزدیک باید پاسخگوی درگیری های خیابانی در نقاط مختلف شهر باشند. به نظر باید به شورای شهر و شهرداری بیرجند هشدار داد که : درآمدزایی
به قیمت سلب آسایش مردم، نه غیراخلاقی که غیرقانونی است. اگر واقعاً به دنبال شهری آرام و بدون صنوف آلاینده هستید، همین حالا دستور تعطیلی یا جابه‌جایی این کارگاه در درون شهر را صادر کنید. و اگر این کار را نمی‌کنید، دیگر شعار «رفع مزاحمت از محله‌ها» را هم تکرار نکنید. مردم بیرجند از شعار خسته‌اند؛ عمل می‌خواهند.
