دادرس مقدم- حماسه جانسوز آخرین وداع با «آقای شهید ایران» با آرام گرفتن ولی امر مسلمین جهان در قطعه‌ای از بهشت به پایان رسید. مشهد مقدس دیگر تنها یک شهر زیارتی نبود؛ آن روز مشهد میعادگاه اشک، حماسه و وفاداری ملتی بود که آمده بودند تا با امام شهیدشان وداعی باشکوه و تاریخی را در حافظه زمان ثبت کنند. خیابان‌های منتهی به حرم مطهر رضوی، صحنه موجی بی‌پایان از جمعیت بود؛ مردمی که از گوشه‌گوشه ایران و حتی فراتر از مرزها، با دلی آکنده از اندوه و افتخار خود را به پایتخت معنوی کشور رسانده بودند تا در آخرین بدرقه، سهمی از آن حماسه بزرگ داشته باشند.
مشهد، قبله‌گاه اشک و حماسه
فضا سنگین و در عین حال لبریز از غرور بود. سیل خروشان جمعیت در خیابان امام رضا(ع) به اندازه‌ای گسترده بود که هیچ قاب زمینی توان به تصویر کشیدن عظمت آن را نداشت. مشهد در آن روز، شاهد صحنه‌ای بود که در تاریخ معاصر ایران بی‌نظیر به شمار می‌رفت؛ مردم با چشمانی اشکبار و مشت‌هایی گره‌کرده، پیکر رهبر شهیدشان را بر دست می‌بردند. در آن لحظات، صدای نوحه‌ها با شعارهای کوبنده «هیهات منا الذله» و «مرگ بر اسرائیل» در هم آمیخته بود. آسمان مشهد شاهد رستاخیزی بود که در آن اندوهِ فراق با حماسه ایستادگی پیوند خورد. پرچم‌های سرخ خون‌خواهی بر فراز دستان هزاران عزادار به اهتزاز درآمد و هر لحظه بر شور و خروش جمعیت افزوده شد. زائرانی از کشورهای مختلف، از لبنان و پاکستان تا اقصی نقاط جهان، شانه‌به‌شانه مردم ایران ایستاده بودند تا گواهی دهند که این خون، مرزها را درنوردیده و جهانی را در سوگ و خروش متحد کرده بود. مشهد، قبله‌گاهِ قلب‌های تپنده‌ای بود که در گرمای آن روز، ساعت‌ها به انتظار ایستاده بودند تا باری دیگر، صلابتِ راهِ شهید را فریاد بزنند.
خراسان جنوبی در صف نخست در میان آن دریای بی‌کرانِ جمعیت، کاروان‌های پرشور و منظم مردم خراسان جنوبی، حال و هوای دیگری به مراسم بخشیده بودند. مردمان نجیب، بصیر و سخت‌کوش خطه کویری خراسان جنوبی که ساعت‌ها مسیرهای طولانی را پیموده بودند تا خود را به مشهدالرضا برسانند، در صفوفی فشرده و با قلوبی مالامال از عشق به ولایت حضور یافته بودند. این حضور، نه یک حضور معمولی، بلکه تجلی‌گاهِ عهدِ دوباره با آرمان‌های انقلاب بود. از بیرجند، نهبندان، طبس، قائن و فردوس و … ، خیل عظیمی از مشتاقان در قالب کاروان‌های پیاده و سواره وارد مشهد شده بودند.
ریش‌سفیدان و جوانان این استان، در حالی که تصاویر شهید را بر سینه فشرده بودند، با لهجه‌های شیرین و صادقانه خود، یک‌صدا بر پیمانشان پافشاری می‌کردند. برای آن مردم، فاصله جغرافیایی معنایی نداشت؛ چرا که قلب‌هایشان سال‌ها بود با بارگاه امام رئوف پیوند خورده و آن روز در کنار پیکر شهید، آن پیوند را با عطر شهادت متبرک کردند. ایستادگیِ مردم خراسان جنوبی در صفوف تشییع، گواه روشنی بود بر این مدعا که آنان همواره در بزنگاه‌های تاریخی، پیشانیِ مقاومت و وفاداری به نظام جمهوری اسلامی بوده‌اند. یکی از درخشان‌ترین جلوه آن حماسه، فعالیت ایثارگرانه و شبانه‌روزی موکب‌داران خراسان جنوبی بود. این موکب‌ها که در مسیرهای منتهی به مشهد و همچنین در معابر اصلی شهر برپا شده بودند، به پناهگاهِ دل‌های داغدار و خستگان راه بدل گشتند. خادمان موکب‌های خراسان جنوبی با روحیه‌ای که یادآور ایام دفاع مقدس بود، بدون کوچک‌ترین چشم داشتی، به پذیرایی از میلیون‌ها زائر پرداختند. از توزیع آب و غذای گرم گرفته تا اسکان و خدمات درمانی سرپایی برای کودکان و سالمندان، تمامیِ این خدمات با نظم و اخلاصی مثال‌زدنی انجام شد. موکب‌داران خراسان جنوبی در مشهد، با لبخند و خدمت‌رسانی صادقانه، بارِ سنگینِ خستگی را از دوشِ زائران برداشته و فضایی ایجاد کرده بودند که در آن، کرامتِ انسانی زائرانِ امام شهید به بهترین شکل ممکن پاس داشته شد. فعالیت آن موکب‌ها، نه تنها مایه آرامش زائران از اقصی نقاط کشور بود، بلکه فرهنگِ نابِ «خراسانِ مهمان‌نواز» را به نمایش گذاشت؛ فرهنگی که در آن خدمت به مردم، بالاترین عبادت و ادای دین به خون شهدا به شمار می‌آمد.
وداعی که به عهدی ماندگار بدل شد
خورشید مشهد آن روز در حالی غروب کرد که آن وداع، فصلی نو را در تاریخ گشود. مراسم آن روز، نه پایان یک مسیر، بلکه آغازِ عهدی بزرگ بود. در پایانِ آن رستاخیزِ عظیم، آنچه در فضای ملکوتی مشهد باقی ماند، نه فقط خاطره یک تشییع، بلکه یک بیعتِ قطعی و تغییرناپذیر بود. وقتی پیکر مطهر رهبر شهید در جوار مضجع شریف حضرت رضا(ع) آرام گرفت، گویی کوهی از صلابت در دل خاک جای گرفت تا از دل آن، هزاران جوانه بیداری بروید. آن اشک‌ها که بر گونه‌ها جاری شد، تاوان داشت و دشمن دانسته بود که این ملت با گریه نمی‌شکند، بلکه با آن اشک‌ها، اراده‌اش پولادین‌تر شده بود.مشهد مقدس شاهد بود که چگونه «اشک» و «خون» در هم آمیختند تا میراثی جاودان برای نسل‌های آینده بسازند. حضور پرشور مردم و فداکاری‌های خالصانه موکب داران، نمادی از وحدت و همدلیِ ملی بود که نشان داد راهِ شهید، پررهروتر از همیشه باقی ماند. آن وداعِ تاریخی، سندی بود که ثابت کرد این ملت، با هر سختی و داغی، از پای نمی‌نشیند و با پرچم‌های سرخ انتقام و عهدِ خون، مسیرِ تعالی را تا طلوعِ خورشیدِ عدالتِ جهانی ادامه خواهد داد. آری، آن روز مشهد، مشهدِ عهد و وفای ایران بود؛ عهدی که تا ابد در قلب این سرزمین خواهد تپید.
