کاری – چند روز پیش، در روز مادر؛ روزی که باید با عطر مهر و آغوش گرم معنا می‌شد، محور بیرجند-خوسف به صحنه مرگ چهار جوان تبدیل شد. چهار نفری که هر کدام دنیایی از آرزو، خانواده و آینده بودند. یک لحظه غفلت، یک فشار اضافه روی پدال گاز، و چهار خانه برای همیشه در سکوت فرو رفت. فضای مجازی و رسانه‌ها پر شد از عکس‌ها، پیام‌ها و آه‌هایی که بیش از هر چیز یک حس مشترک را فریاد می‌زد: خستگی از تکرار.هنوز جامعه در شوک این حادثه بود که خبر دیگری رسید؛ برخورد دو دستگاه تریلی در همین محور و جان‌باختن یک نفر دیگر. گویی این جاده فرصتی برای نفس کشیدن نمی‌دهد؛ مرگی پشت مرگ دیگر. وقتی چنین حوادثی با این فاصله کم رخ می‌دهد، دیگر نمی‌توان از «بدشانسی» یا «اتفاق» سخن گفت. این‌ها نشانه‌های یک بحران مزمن‌اند، بحرانی که سال‌هاست شناخته شده اما درمان نشده است.جاده های استان تنها یک مسیر ارتباطی نیست؛ شریان حیاتی تردد مردم، کارگران، رانندگان و خانواده‌هایی است که هر روز با اضطراب از آن عبور می‌کنند. عرض کم جاده، روشنایی نامناسب، نبود جداکننده ایمن، نقاط حادثه‌خیز اصلاح‌نشده، تردد خودروهای سنگین در کنار وسایل نقلیه سبک و نظارت مقطعی، همه و همه به بمب ساعتی تبدیل شده‌اند که هر لحظه امکان انفجار دارد. از سوی دیگر، فرسودگی ناوگان حمل‌ونقل، فشار اقتصادی بر رانندگان، خستگی، و عادی‌شدن سرعت غیرمجاز، این چرخه خطر را کامل‌تر می‌کند.اما آیا می‌توان همه تقصیر را به گردن راننده انداخت؟ آیا کافی است بگوییم «لحظه‌ای غفلت» و پرونده را ببندیم؟ اگر این‌گونه است، پس چرا این لحظه‌های غفلت دقیقاً در همین جاده‌ها، همین نقاط و همین استان تکرار می‌شود؟ چرا گزارش‌های متعدد از خطرناک بودن این مسیرها سال‌هاست منتشر می‌شود اما نتیجه ملموسی در میدان دیده نمی‌شود؟ آیا جان مردم در اولویت تصمیم‌گیری‌ها قرار دارد یا همچنان در صف بودجه، مجوز و وعده‌ها معطل مانده است؟واقعیت تلخ این است که ما به شنیدن آمار کشته‌ها عادت کرده‌ایم. عددها می‌آیند، تیتر می‌شوند و چند روز بعد فراموش می‌شوند، اما برای خانواده‌ها، این عددها اسم دارند، چهره دارند و جای خالی‌شان هر روز عمیق‌تر می‌شود. توسعه‌ای که امنیت جاده‌ای نداشته باشد، پیشرفت نیست؛ توهم پیشرفت است. استانی که می‌خواهد زنده و پویا بماند، قبل از هر چیز باید مسیرهایش امن باشد، نه مرگبار.مسئولان بارها وعده داده‌اند؛ اصلاح نقاط حادثه‌خیز، دوبانده‌سازی، افزایش نظارت و ایمن‌سازی. اما پرسش اینجاست: چرا همیشه بعد از مرگ؟ چرا هر پروژه باید با چند قربانی همراه شود تا دوباره به یادها بیاید؟ چرا اقدام پیشگیرانه جای خود را به واکنش‌های دیرهنگام داده است؟و حالا سؤال‌های جدی پیش روی ماست؛تا کی باید خبر مرگ جوانان تیتر ثابت رسانه‌های استان باشد؟چند خانواده دیگر باید عزادار شوند تا خطر این جاده‌ها جدی گرفته شود؟مسئول مستقیم این تلفات کیست و چه زمانی پاسخگو خواهد بود؟آیا برنامه‌ای زمان‌بندی‌شده، شفاف و قابل ارزیابی برای کاهش تصادفات وجود دارد یا باز هم باید منتظر حادثه بعدی بمانیم؟این سرمقاله یک مطالبه است؛ مطالبه حق زندگی امن. اگر امروز پاسخ روشنی به این پرسش‌ها داده نشود، فردا باز هم در همین صفحه‌ها از مرگ خواهیم نوشت؛ با این تفاوت که شاید این بار نام‌ها برایمان آشناتر باشند.
جعفری – استاندار خراسان جنوبی، در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان با
