زمانی – در هیاهوی تهدیدات ترامپ برای حمله به ایران برخی ازمخاطبان از روزنامه خواسته بودند که تحلیل های موجود در این خصوص را هم منتشر کنیم که ذهن جامعه نسبت به صفحه پیش روی مردم و علی الخصوص هم استانی های عزیز آشناتر گردد . هر چند که دامن زدن به همه اخبار ، چه آنهایی که بر اساس واقعیت روایت شده و چه آنهایی که برای فضا سازی و ایجاد رعب منتشر می شود در فضای فعلی نمی تواند خللی در اعتماد جامعه به توانمندی های نیروی های مسلح کشور دارد اما روایت واقعیت ها هم می تواند کمک مناسبی به شناخت محیط ایجاد کند . آنچه که مشخص است بر خلاف جنگ ۱۲ روزه و شب ۲۳ خرداد، اینبار ایران در اوج آمادگی است و عبارت دست ها روی ماشه است و موشک ها روی اهداف تنظیم شده است اصلا یک بلوف تبلیغاتی نیست. این بار قرار نیست جلسه ای تشکیل شود تا فرماندهان دستورها را صادر کنند. دستورها صادر شده و در سراسر شهرهای ایران منتظر شروع بازی هستند. فضای فکری فرماندهان هم نسبت به مدل جنگ و ماهیت جنگ، نسبت به قبل از جنگ ۱۲ روزه دچار تغییرات اساسی شده است و در جنگ آتی دیگر قرار نیست فقط منتظر خبر شلیک موشک ها باشیم. با تدبیر فرمانده با تدبیر و آگاه ایران، عمده ی تجهیزات و امکانات ایران اصلا در جنگ ۱۲ روزه رونمایی نشد. مهمترین دلیل آن حفظ دارایی ها و نیروها برای جنگ اصلی پیش رو با امریکا بود.کاملا روشن است که اگر تا چندماه قبل نوعی احتیاط در مواجهه و درگیری مستقیم و زدن ضربات مرگبار به آمریکایی ها وجود داشت، اکنون نوعی اجماع در میان فرماندهان و تصمیم گیران بوجود آمده که استراتژی گذشته دیگر جواب نمی دهد و درگیری اجتناب ناپذیر است و لذا در این درگیری احتمالی آمریکا و شخص ترامپ باید ضربات سخت دریافت کند. ضرباتی که باید صدا و تبعاتش به حدی باشد که هم باعث عقب نشینی آمریکا از منطقه شود و هم باعث مفتضح شدن ترامپ در آمریکا و شکست جمهوری خواهان در انتخابات آتی کنگره . مردم استان باید بدانند که نزدیک شدن ناوهای آمریکا به ایران بیش از اینکه کنشی تهاجمی علیه ایران باشد، کنشی تدافعی است. اتفاقا دور شدن ناوهای آمریکا از آب های ایران و تیررس موشک های تاکتیکی و پهپادها و شهپادهای انتحاری، سیگنال آمادگی تهاجم آمریکا به ایران است. و قاعدتا آمریکا هم خوب می داند که ایران نه ونزوئلا است، نه سوریه، نه لیبی، نه عراق، نه افغانستان. ساختار نظامی و فرماندهی ، پشتوانه مردمی و توانمندی آفندی ایران قابل مقایسه با هیچ یک از این کشورها نیست. آمریکا هم آمریکای آن سال ها نیست و علی رغم تمام رجز خوانی های رسانه ای ، ارتش آمریکا دیگر آمادگی و علاقه برای ورود به جنگ طولانی، گسترده، منطقه ای و پر هزینه ندارد. نه تنها آمریکا بلکه تمام متحدان منطقه ای او علاقه و آمادگی برای رویارویی به چنین سناریویی ندارند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند که اکنون طرح تجاوز نظامی آمریکا به ایران ، یک طرح سوخته و تاریخ مصرف گذشته است. این حمله قرار بود بلافاصله در میان آشوب های خیابانی و جنگ شهری مزدوران موساد و سیا به عنوان مکمل عملیات تسخیر شهرها انجام شود که به دلیل شکست آشوب های خیابانی، عدم دستیابی به اهداف تعریف شده، ضربه جدی به هسته های تروریستی سازماندهی شده و ترس و تردید آمریکا از تبعات و نتایج حمله به ایران ، انجام نشد. بعد از این هرگونه تلاش برای کلید زدن مجدد آن به مراتب پرهزینه تر، پیچیده تر و با تبعات بیشتر است.در واقع آمریکا و ترامپ علی رغم تصویری که از خود نشان می‌دهند اکنون در موقعیت نشستن روی اره قرار گرفته اند و به دنبال خروج آبرومندانه از این وضعیت هستند. در موقعیتی قرار گرفته اند که اگر کاری نکنند دربرابر دلبستگان کمک هایشان سرزنش خواهند شد و شاهد سرخوردگی سربازان بی وطنشان خواهد شد و اگر حمله بکنند وارد یک جنگ تمام عیار و پرهزینه با نتیجه ی نامشخص آنهم در سال سرنوشت ساز انتخابات می‌شوند.بر اساس نکات فوق، آرایش و تحرکات فعلی آمریکا در منطقه در درجه اول کنشی تدافعی در برابر حمله پیش‌دستانه ایران به پایگاه ها و دارایی هایشان در منطقه است. آمریکایی ها بدرستی خبر دار شده اند دست ها روی ماشه و اهداف تعیین شده است.به حول و قوه الهی شکست آمریکا در دستیابی به اهدافش در این جنگ ( تسلیم یا تغییر نظام ایران) و آتش بس و عقب نشینی از جبهه جنگ، روند تحولات خاورمیانه را مجددا به نفع ایران و محور موحدین در برابر محور مشرکین و کفار تغییر خواهد داد.