حاجی – چهل روز گذشت؛ چهل روزی که مردم خراسان جنوبی با صبوری و خویشتنداری، داغی سنگین را در سینه نگاه داشتند. این چهل روز، تنها ایام سوگواری نبود؛ روزهایی بود که مردم در میدان‌ها و خیابان‌ها ایستادند، پرچم ایران را بالا نگه داشتند و نشان دادند که اندوهشان هرگز آنان را از دفاع از میهن باز نمی‌دارد. اما در اربعین رهبر شهیدشان، آن بغض فروخورده سرانجام شکست؛ بغضی که چهل روز در سینه‌ها مانده بود و اکنون در خیابان‌های بیرجند به اشک و فریاد بدل شد.
خراسان جنوبی، این استان آرام و صبور، در روز اربعین دیگر همان استان روزهای گذشته نبود. مردمی که چهل روز با وقار ایستاده بودند، امروز در کنار هم گرد آمدند تا داغ دلشان را فریاد بزنند. پیرمردی با دستان لرزان عکس رهبر شهیدش را در سینه می‌فشرد و زیر لب زمزمه می‌کرد که درد این فقدان، درد جان است نه تنها دل. در کنار او جوانانی ایستاده بودند که اشک در چشمانشان می‌درخشید، اما نگاهشان همچنان استوار و امیدوار بود.در میان جمعیت، صدای نسل جوان نیز شنیده می‌شد؛ جوانانی که باور دارند قدرت اصلی این سرزمین نه در سلاح، بلکه در حضور مردم نهفته است. دانشجویی که اشک‌هایش را پنهان نمی‌کرد، می‌گفت دشمن از همین حضور می‌ترسد؛ از همین جمعیتی که در لحظه‌های سخت کنار هم می‌ایستند و از آرمان‌هایشان عقب نمی‌نشینند. برای آنان، شهادت پایان یک راه نیست؛ نقطه‌ای است که مسیر را روشن‌تر می‌کند.هر چه زمان می‌گذشت، سیل جمعیت بیشتر می‌شد؛ گویی غم مشترک، رشته‌ای نادیدنی بود که دل‌ها را به هم پیوند می‌داد. فریادها از دل جمعیت برمی‌خاست؛ فریادهایی نه از سر خشم، بلکه از عمق عشقی که به این خاک و این سرزمین داشتند. مردمی که می‌گفتند اگر دشمن گمان کرده با شهادت رهبرشان می‌تواند این ملت را متزلزل کند، سخت در اشتباه است.اربعین رهبر شهید در سرتاسر استان، تنها یک مراسم سوگواری نبود؛ صحنه‌ای بود که نشان داد چگونه یک ملت می‌تواند چهل روز اندوه را در سینه نگه دارد و در لحظه‌ای واحد، آن را به فریادی از اتحاد و ایستادگی بدل کند. امروز بغض‌ها شکست، اشک‌ها جاری شد، اما در دل همین اشک‌ها پیامی روشن برای دشمنان این سرزمین نهفته بود: مردمی که برای میهنشان ایستاده‌اند، با رفتن یک قهرمان متوقف نمی‌شوند؛ بلکه راه او را استوارتر از گذشته ادامه می‌دهن