حاجی – سوگواره‌ای است این سطرها، یادداشتی حزن‌انگیز برای دلاوری که ایستاد؛ ایستاد آن‌گاه که یخ، استخوانِ کوه را می‌شکست و بوران، نفسِ مرز را بند آورده بود. در آن نقطه‌ی دورافتاده، میان برف و باد، جایی که زمان مکث می‌کند و وفا معنا پیدا می‌کند، مردی از جنس خاک و ایمان قامت بست تا آرامش را برای دیارش بخرد. ستوان یکم رحیم مجیدی، نگهبان خاموش خطی بود که هر شب و روز، سکوتش فریاد می‌زد: «اینجا مرز است؛ اینجا خانه‌ی ماست». اما این‌بار، داستان مرز با تلخیِ یخ گره خورد؛ کولاک آمد و آسمان کردستان را به سپیدیِ ماتم نشاند. ساعت‌ها گذشت و سرانجام پیکر آرامش را یافتند؛ چنان که گویی کوه، یکی از استوارترین قله‌هایش را به زمین سپرده باشد. در دستانش گنجی بود بی‌وزن اما سنگین‌تر از تمام کوهساران: عکس پسر خردسالش، و پشت آن عکس، با خطی ساده و دل‌لرزان، نوشته بود: «مراقب پسرم باشید -تازه یاد گرفته بگه بابا». همین یک جمله، وصیت‌نامه‌ی بی‌صدای پدری شد که نخواست فرزندش تنها بماند، حتی اگر خود در راه وطن، تنهایی را به جان می‌خرید. آری، بابا یخ زد، اما نه از سرما؛ از عشقی که گرمایش تا همیشه در حافظه‌ی این خاک خواهد ماند. او رفت تا پسرش و همه‌ی پسران و دختران این سرزمین، در پناه امنیت، واژه‌ی «بابا» را از یاد نبرند. رحیم تنها بابای یک کودک نبود، بابای یک ملت شد؛ ایستاد تا ما بایستیم، سخنی نگفت اما پشت همان عکس، فریادش را برای تاریخ به یادگار گذاشت: «من می‌روم- شما بمانید و مراقب یکدیگر باشید». امروز در سوگ او، نه یک رحیم که هزاران رحیم در دل این سرزمین زنده‌اند؛ مردانی که در سکوت برف‌ها، در هیاهوی طوفان‌ها و در تنهایی شب‌های مرزی جان دادند تا وطن زنده بماند. و باید گفت از این انسان‌های شریف، در خراسان جنوبی نیز کم نیست؛ دلیرمردانی گمنام که بی‌هیاهو برای امنیت این استان خدمت می‌کنند و مردم خراسان جنوبی قدردان این فرزندان خاموش وطن‌اند و خوب می‌دانند آرامش امروز، ثمره‌ی ایستادن همان‌هاست که بی‌صدا می‌مانند، اما بزرگ می‌میرند؛ یادشان گرامی، راهشان پررهرو و خاک پاک میهن همواره پذیرای قامت‌های استواری چون آنان باد.