اصغری – در شرق ایران سال‌هاست تشنگی، سایه‌ای سنگین بر زندگی مردم انداخته است؛ تشنگی باران، تشنگی فرصت و تشنگی توجه. خراسان جنوبی بیش از دو دهه است که با خشکسالی‌های فرساینده دست‌وپنجه نرم می‌کند و این خشکسالی طولانی نه‌تنها زمین، بلکه تاب‌آوری مردمی را هدف گرفته که هنوز دل از خاک خود نکنده‌اند. امروز بیش از 450 روستا با تانکر آبرسانی می‌شوند؛ وضعیتی که برای استانی با سابقه هزاران ساله مدیریت آب، تلخ و نگران‌کننده است. قنات‌هایی که روزگاری ستون حیات بودند، یکی پس از دیگری خشک شده‌اند و افت 40 درصدی آب چشمه‌ها و کاهش 24 درصدی آبدهی چاه‌ها، نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توان به منابع زیرزمینی تکیه کرد.این واقعیت‌ها فقط روایت یک بحران نیستند؛ دلیل روشن و محکمی‌اند برای اینکه طرح انتقال آب از دریای عمان نه یک گزینه لوکس، بلکه ضرورتی انکارناپذیر است. طرحی که از چابهار آغاز می‌شود و پس از پیمودن هزار و 342 کیلومتر، قرار است آب را به مشهد برساند و در مسیر خود تشنگی سیستان و بلوچستان و خراسان جنوبی را نیز درمان کند. تاکنون این طرح به پیشرفت کلی 18.4 درصد رسیده و در خراسان جنوبی مسیرسازی 375 کیلومتر خط انتقال با پیشرفت 77 درصدی در جریان است؛ نشانه‌ای از اینکه پروژه از مرحله وعده عبور کرده و «روی زمین» نفس می‌کشد.برنامه‌ریزی‌ها نشان می‌دهد که آب باید سال 1406 به زاهدان و سال 1408 به مشهد برسد. تحقق این هدف البته نیازمند تداوم تأمین مالی، هماهنگی دستگاه‌ها و نظارت سختگیرانه است؛ اما اگر دولت به تعهدات خود پایبند بماند، شرق ایران در آستانه یکی از بزرگ‌ترین جهش‌های زیرساختی تاریخ خود قرار می‌گیرد. خوشبختانه بخش مهمی از موانع نیز پشت سر گذاشته شده است. 93 درصد تملک اراضی انجام شده، آبگیر پروژه 96 درصد پیشرفت دارد و آب‌شیرین‌کن نخست نیز به 30 درصد رسیده است. این یعنی زیرساخت‌های کلیدی در حال شکل‌گیری‌اند و مسیر، اگرچه طولانی، اما روشن است.هدف‌گذاری نهایی انتقال سالانه 230 میلیون مترمکعب آب به سه استان شرقی است که سهم خراسان جنوبی از این رقم، 60 میلیون مترمکعب خواهد بود؛ عددی که برای استانی وابسته به 99 درصد منابع زیرزمینی، حکم «نقطه آغاز حیات دوباره» را دارد. اما این آب، آبی گران است و بدون فرهنگ‌سازی و مدیریت هوشمندانه، نه‌تنها کمکی نمی‌کند بلکه بحران را به شکلی تازه بازمی‌گرداند. فرسودگی شبکه و هدررفت 38 درصدی آب در بیرجند هشدار می‌دهد که اصلاح شبکه‌های آبرسانی و تغییر الگوی کشت باید هم‌زمان با توسعه این پروژه دنبال شود.پروژه انتقال آب از دریای عمان فقط یک طرح عمرانی نیست؛ پیوندی استراتژیک میان امنیت، اقتصاد، کشاورزی و ماندگاری جمعیت در شرق ایران. توقف آن یعنی تداوم مهاجرت، کندی توسعه صنایع، و خام‌فروشی ناگزیر معادن. اما پیشبرد آن می‌تواند شرق کشور را به کانون تازه‌ای از تولید، اشتغال و ثبات تبدیل کند. اکنون مردم سه استان چشم‌انتظارند؛ نگاهی امیدوار و مطالبه‌گر که از سال 1401 با کلید خوردن طرح، بار دیگر جانی تازه گرفت. پرسش اصلی این است که آیا دولت خواهد توانست این مسیر را تا پایان 1408 به پایان برساند یا خیر. پاسخش را نه وعده‌ها، بلکه سرعت کار امروز، شفافیت عملکرد و اراده مدیریتی فردا تعیین خواهد کرد.در نهایت، شرق ایران این‌بار بیش از همیشه به آینده نزدیک شده است. آینده‌ای که در آن، آوای کار و تلاش مهندسان و کارگران ایرانی در راهی هزار کیلومتری، دریا را به کویر پیوند می‌دهد و سرزمین تشنه دوباره طعم زندگی را می‌چشد. امید مردم واقعی است؛ حال نوبت
آن است که این امید، بر زمین گرم خراسان جنوبی جریان یابد، نه اینکه روی کاغذ بماند.