قاسمی – اسمی- وقتی پروفسور جان میرشیمر، نظریه‌پرداز نامدار روابط بین‌الملل، می‌گوید «ایران تقریباً همه کارت‌ها را در اختیار دارد»، دیگر سخن از اغراق نیست. تحولات اخیر صحنه جهانی نشان می‌دهد ایران از موضع دفاعی به جایگاه قدرت تعیین‌کننده رسیده است؛ جایگاهی که می‌تواند از مسیرهای انرژی تا معادلات بازدارندگی نظامی، تمام محاسبات قدرت‌های غربی را دگرگون کند.
میرشیمر به واقعیت ساده‌ای اشاره دارد: بستن تنگه هرمز برای ایران، نه تهدید نظامی بلکه ابزار دیپلماتیک است. همین اهرم فشار، کافی بود تا جهان بفهمد اقتصاد جهانی چقدر به تصمیمات تهران وابسته است. اقتصاددانان اروپایی اکنون با واقعیتی
روبه‌رو هستند که تا دیروز در سطح تحلیل باقی می‌ماند: ایران مرکز ثقل تولید و انتقال انرژی در خاورمیانه است.
قدرتی که با منطق صبر ساخته شد
در مقابل، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، با لحن متفاوتی از هزینه‌های جنگ سخن گفت: میلیاردها دلار برای کشتن انسان‌ها، درحالی‌که می‌توان همان هزینه را صرف بهبود زندگی کارگران کرد. این دیدگاه نه از احساسات، بلکه از اعتراف به شکست اخلاقی و اقتصادی ساختار تصمیم‌گیری در واشنگتن می‌آید.آندری مارتیانوف تحلیلگر نظامی آمریکایی جمله‌ای گفت که تاریخ ثبت کرد: «آمریکا برای اولین بار با کسانی درگیر شده که پاسخ دارند، و چه پاسخ باشکوهی می‌دهند.» نتیجه، تحقیر نظامی کامل بود. ایران در نبردی نابرابر، بدون شعار و هیاهو، توانست معادله قدرت را معکوس کند.
آدام موکلر تحلیلگر آمریکایی اذعان کرده است که «با بسته‌ماندن تنگه هرمز، عملاً در جنگ شکست خورده‌ایم». اکنون، این
تنگه نه فقط مسیر نفت بلکه مسیر حقیقت است؛ جایی که جهان می‌فهمد قدرت واقعی چیست: کنترل منابع بدون شلیک گلوله.
جنگی که آمریکا را به آستانه بیداری رساند
گزارشگر شبکه آرتی می‌گوید حتی بازگشایی تنگه هرمز اقتصاد اروپا را احیا نخواهد کرد. این یعنی ایران نه فقط در صحنه نظامی، بلکه در ساختار اقتصادی جهان، کانون اثرگذاری شده است. قدرت ایران حالا در ترازوی بازارهای جهانی سنجیده می‌شود.
از نگاه مارتیانوف تا جان کری و دیویس، ترامپ با مشاورانی احاطه شده که او را به سمت فاجعه می‌برند. سرهنگ دیویس حتی
توصیه کرده رئیس‌جمهور شماره‌های نتانیاهو و گراهام را پاک کند. زیرا این جنگ، نه سود دارد، نه بازگشت. هر تصمیم
اشتباه، آمریکا را عمیق‌تر در باتلاق شکست فرو می‌برد.
تحلیلگران بی‌بی‌سی نوشتند: «ترامپ از نابودی برنامه موشکی ایران، رسیده به تلاش برای باز کردن تنگه هرمز!» این عبارت ساده اما تاریخی است. ایران حالا نه فقط در مرزهایش، بلکه در ذهن تحلیلگران غربی، معادل “امپراتوری قدرت مستقل” تعریف می‌شود.
معادله جهان بدون ایران حل نمی‌شود
جیمز سمپل، استاد حقوق آمریکایی، از انحراف رسانه‌ای کاخ سفید پرده برداشت: ماجرای اپستین برای فرار از تیترهای جنگ
ایران دوباره وسط کشیده شده است. این خود نشانه‌ای است از آشفتگی ساختاری قدرت در آمریکا؛ جایی‌که دولت برای پوشاندن شکست، به حاشیه‌ها پناه می‌برد.
وزیر پیشین اقتصاد فرانسه، در لحنی مملو از پذیرش واقعیت گفت: «ما باید آرزو برای تغییر حکومت ایران را فراموش کنیم؛ ایران
پیروز شده است.» این جمله، تصویری تازه از جایگاه تهران در جهان ارائه می‌دهد؛ قدرتی که با انسجام، هوشیاری و صبر ملی،
توانسته از تحریم‌ها پلی بسازد به اقتدار.
امروز، دیگر سخن از جنگ نیست؛ سخن از تعادل جدید است. ایستادگی ایران در برابر فشارهای غرب، نشانه‌ای از تغییری بنیادین در ادبیات قدرت جهانی است. کشوری که با تکیه بر مردم خود و باور به استقلال، به بازیگری تبدیل شده که هیچ معادله‌ای بدون او معنا ندارد. آینده نه در واشنگتن و لندن، بلکه از خلیج فارس تا تهران رقم می‌خورد؛ جایی که صبر و عزت تبدیل به راهبردی جهانی شده است.
