عظیمیان- با تأثر و اندوه، جامعه علمی، ادبی و فرهنگی کشور، به‌ویژه خطه خراسان، فقدان دکتر سید محمدعلی حافظی، پزشک، پژوهشگر، شاعر و نویسنده نامی را از سر می‌گذراند. ایشان که نامشان همواره با تبحر در علم پزشکی، غنای ادبی و عمق عرفانی عجین بوده است، پس از عمری پربار در خدمت به خلق و اعتلای فرهنگ، به دیار ابدیت شتافتند. دکتر حافظی، نه تنها پزشکی حاذق بودند که جان‌های بسیاری را شفا بخشیدند، بلکه اندیشمندی بودند که با قلم توانای خویش، پنجره‌ای نو به سوی تاریخ، فرهنگ و اندیشه گشودند.در روزگاری که واژه‌ها گاه از معنا تهی می‌شوند، هنوز هستند کسانی که با زندگی و قلم‌شان به کلمات، جان می‌بخشند و به انسانیت، معنا. دکتر سید محمدعلی حافظی، یکی از این چهره‌های ماندگار بود؛ مردی که علم، شعر، انسانیت و خدمت را در وجود خویش به هم آمیخته بود و ردّ روشنی از خود در تاریخ فرهنگی و پزشکی ایران، و به‌ویژه در خطه بیرجند، بر جای نهاد. او نه تنها پزشکی حاذق و دانش‌آموخته‌ای ژرف‌نگر بود، بلکه شاعری لطیف‌طبع و پژوهشگری متعهدبه تاریخ و هویت ملی ما به شمار می‌رفت. آثارش، گواهی‌ست بر ذهنی پویا، قلبی پرمهر و روحی جست‌وجوگر که از خدمت به مردم، سیراب نمی‌شد. کتاب ماندگار «تاریخ پزشکی بیرجند» از جمله آثار ارزشمند دکتر حافظی‌ است که نشان از دغدغه عمیق او نسبت به حفظ میراث علمی و فرهنگی سرزمینش دارد. در این اثر، او تنها به ذکر رویدادها و نام‌ها نپرداخته، بلکه با نگاهی تحلیلی و عاشقانه، به بازسازی یک تاریخ شفاهی و مستند از پزشکی منطقه پرداخته و کوشیده تا چراغ فراموشی را از چهره پزشکان، درمانگران، و طب بومی بیرجند بزداید.اما عمق نگاه دکتر حافظی، تنها به تاریخ پزشکی محدود نماند. پژوهش‌ها و قلم او، در سال‌های اخیر، به حوزه‌های گسترده‌تری نیز راه یافت و حاصل آن، آثاری است که گستره اندیشه و دغدغه‌های او را به خوبی نشان می‌دهد . در بحبوحه یکی از بزرگترین بحران‌های جهانی، دکتر حافظی با قلم رئالیستی خود، رمانی با عنوان «کرونا» را به رشته تحریر درآورد. این اثر، فراتر از شرح وقایع بیماری، به بررسی جنبه‌های عمیق‌تر تاریخی، فرهنگی، اجتماعی و فلسفی همه‌گیری می‌پردازد. او در این کتاب، با تلفیقی از قصه‌گویی تاریخی و نثر تخصصی، تجربه‌ی شگرف درمان موفقیت‌آمیز بیش از ۶۰۰۰ بیمار کرونایی را با شرحی از زندگی بیماران و کادر درمان، به نگارش درآورده است؛ اثری که نشان از جهان‌بینی خاص او در فهم پیچیدگی‌های عصر حاضر دارد.«مولانا آتشفشان اندیشه»: سفری به قلب تاریخ و عرفان: این اثر، سفری است به دنیای اندیشه‌های ژرف مولانا جلال‌الدین محمد بلخی. دکتر حافظی در این کتاب، ضمن شرح و تحلیل واژگان و مفاهیم عرفانی، نگاهی به تأثیر تمدن‌های ایرانی بر شکل‌گیری این اندیشه‌ها دارد و سفرنامه‌ای زیبا از کاپادوکیا تا قونیه را به تصویر می‌کشد. این اثر، گواه علاقه وافر ایشان به پیوند زدن فرهنگ ایرانی با میراث معنوی جهانی است. «چهارسو (سفرهای عارفانه انجمن پزشکان بیرجندی تهران)»: دغدغه هویت ملی: حاصل گردهمایی‌ها و سفرهای علمی دکتر حافظی به همراه همکاران و اندیشمندان، کتاب «چهارسو» است. این اثر، تلاشی است برای شناخت عمیق‌تر لایه‌های فرهنگ و تمدن ایران و تأکیدی است بر ضرورت حفظ استقلال فرهنگی و هویت ملی از طریق هم‌اندیشی نخبگان.«افسانه»: قصه‌ای از زندگی واقعی: رمان «افسانه»، مجموعه‌ای از اتفاقات واقعی زندگی اطرافیان و بیماران دکتر حافظی است که بدون قهرمان‌پروری، بر خواندنی و آموزنده بودن زندگی افراد معمولی و توجه به وقایع روزمره تأکید دارد. این اثر، نمایشگر نگاه واقع‌بینانه و در عین حال انسانی ایشان به جامعه است. اما دکتر حافظی تنها در دنیای پزشکی زیسته نبود. شعر، روح او را نوازش می‌داد. مجموعه‌های شعر «مو به مو» و «مناجات»، دو اثر دل‌نواز از ایشان هستند که سرشار از معنویت، احساس، و دغدغه‌های انسانی‌اند. شعرهای او، آئینه‌ای‌ست از دلی عاشق، زبانی مهربان و ذهنی آشنا به دردهای مردم. در اشعارش، هم صدای دل‌تنگی می‌شنوی، هم نسیم امید، هم رنگ دعا و هم ضرباهنگ رنج انسان معاصر. دکتر حافظی، نه‌فقط در کلمات و کتاب‌ها، بلکه در رفتار و منش نیز آموزگار بود. تواضع بی‌پیرایه‌اش، احترام بی‌نظیرش به انسان‌ها، صبوری‌اش در طبابت، و اخلاق نیکویش در معاشرت، همه از او شخصیتی محبوب، مردمی و بی‌ادعا ساخته بود. در دل هر بیماری که درمان یافت، در نگاه هر دانشجویی که از او آموخت، در لبخند هر دوستی که همراهی‌اش را چشید، اثری ماند از بزرگی‌اش.دکتر سید محمدعلی حافظی، این فرهیخته پرآوازه، به‌تازگی چشم از جهان فروبست و به دیار باقی شتافت. فقدان او نه فقط برای خانواده، دوستان و شاگردانش، که برای جامعه علمی، فرهنگی و پزشکی ایران، ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر است. اما بی‌تردید، اندیشه‌اش، قلمش و نگاه انسانی‌اش، همچون چراغی روشن، بر تارک تاریخ این سرزمین باقی خواهد ماند.در جهانی که بزرگان یکی‌یکی کوچ می‌کنند، یاد و نام دکتر سید محمدعلی حافظی، هماره در دل ما جاری خواهد بود. صدای گام‌های مهربانش در راهروهای بیمارستان، نغمه‌های عاشقانه‌اش در دفتر شعر، و شور پژوهشگرانه‌اش در صفحات کتاب، همچنان زنده‌اند.