اصغری – گردشگری سلامت اگرچه در سال‌های اخیر به یکی از کلیدواژه‌های پرتکرار مسئولان استان تبدیل شده، اما آنچه در عمل اتفاق افتاده، فاصله‌ای عمیق با شعارهای جذاب دارد. خراسان جنوبی سال‌هاست با چالشی جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند: مهاجرت پزشکان. بسیاری از پزشکان متخصص پس از سال‌ها تحصیل و تخصص، ترجیح می‌دهند استان را به مقصد شهرهای بزرگ یا حتی خارج از کشور ترک کنند. دلیل اصلی این مهاجرت نیز روشن است: درآمد پایین، نبود بستر اقتصادی مناسب برای فعالیت حرفه‌ای و ناامیدی از آینده شغلی در استان. در چنین شرایطی، گردشگری سلامت می‌تواند به مثابه یک نسخه اقتصادی عمل کند؛ نسخه‌ای که اگر درست اجرا شود، نه‌تنها به ماندگاری پزشکان کمک می‌کند، بلکه می‌تواند چرخه‌ای از رونق اقتصادی، اشتغال و توسعه زیرساخت‌های درمانی را در استان به راه بیندازد. وقتی پزشکی در استان از درآمد مناسب و پایدار برخوردار باشد، انگیزه‌ای برای ماندن پیدا می‌کند. وقتی پزشکان بمانند، مردم نیازی به سفر به مشهد، تهران یا شهرهای دیگر برای درمان ندارند. و وقتی مردم در استان درمان شوند، منابع مالی در همان استان می‌چرخد و به جای خروج سرمایه از استان، زمینه برای سرمایه‌گذاری بیشتر در حوزه سلامت فراهم می‌شود.یکی از معضلاتی که در سال‌های اخیر به‌ویژه در شهرهای کوچک و استان‌های کم‌برخوردار به چالشی جدی تبدیل شده، مسئله زیرمیزی و دریافت‌های غیررسمی است. اما باید صادقانه پرسید: آیا این معضل صرفاً ریشه در اخلاق فردی پزشکان دارد، یا بخشی از آن معلول ساختار اقتصادی ناسالم و نبود درآمد کافی برای پزشکان در این استان‌هاست؟ وقتی پزشکی در استانی با جمعیت محدود و تعرفه‌های پایین فعالیت می‌کند، وقتی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی از تجهیزات پیشرفته بی‌بهره‌اند و وقتی امکان جذب بیمار از خارج استان وجود ندارد، طبیعی است که انگیزه‌های مالی غیررسمی تقویت شود. زیرمیزی، در بسیاری از موارد، معلول بی‌درآمدی است، نه صرفاً بی‌اخلاقی. اگر گردشگری سلامت رونق بگیرد و پزشکان از طریق مسیرهای قانونی و شفاف به درآمد مناسب دست پیدا کنند، انگیزه برای دریافت‌های غیررسمی به‌طور طبیعی کاهش می‌یابد. درمان اقتصادی، پیش‌نیاز درمان اخلاقی است.واقعیت این است که ما در خراسان جنوبی پزشکانی داریم که از کشورهای همسایه – افغانستان، پاکستان و حتی کشورهای حوزه خلیج فارس – برای درمان توسط آن‌ها حاضرند به استان بیایند. این یک ظرفیت واقعی و اثبات‌شده است. اما چقدر از این ظرفیت استفاده کرده‌ایم؟ پرسش اصلی اینجاست:پرسش اصلی اینجاست: واقعاً برای گردشگری سلامت در خراسان جنوبی، ورای شعارهای جذاب در چند دهه گذشته، چه اقدام عملی انجام شده است؟ چند مرکز بین‌المللی درمانی در استان  راه‌اندازی شده؟ چند تفاهم‌نامه با کشورهای همسایه برای  جذب بیمار اجرایی شده؟ چند پروژه زیرساختی در حوزه  سلامت با هدف جذب گردشگر سلامت به بهره‌برداری رسیده؟ نمونه‌ای ملموس: تنها مرکز تصویربرداری MRI بخش خصوصی استان، سال‌ها برای دریافت مجوز درگیر فرآیندهای اداری بود. این یک نمونه کوچک از واقعیتی بزرگ‌تر است. اگر سرمایه‌گذار بخش خصوصی برای راه‌اندازی یک مرکز تصویربرداری این‌همه با مانع روبه‌رو شود، چگونه می‌توان انتظار داشت که سرمایه‌گذاران بزرگ برای ساخت بیمارستان‌های بین‌المللی و مراکز درمانی پیشرفته در استان ورود کنند؟بسیاری گمان می‌کنند گردشگری سلامت صرفاً به نفع سرمایه‌گذار و گردشگر است. اما واقعیت این است که این حوزه، نفع سه‌گانه دارد: سرمایه‌گذار بازگشت سرمایه و سودآوری پایدار را به دست می‌آورد، گردشگر سلامت به خدمات باکیفیت و مقرون‌به‌صرفه دسترسی پیدا می‌کند و مردم استان نیز از پزشکان خوب، تجهیزات پیشرفته و خدمات درمانی در همان استان بهره‌مند می‌شوند، بدون نیاز به مهاجرت پزشکان یا سفر به شهرهای دیگر. وقتی گردشگری سلامت رونق بگیرد، پزشکان در استان می‌مانند. وقتی پزشکان بمانند، مردم از خدمات آن‌ها بهره‌مند می‌شوند. وقتی مردم در استان درمان شوند، سرمایه در استان می‌چرخد. و وقتی سرمایه بچرخد، زمینه برای توسعه بیشتر فراهم می‌شود. این یک چرخه مثبت است که فقط با برنامه‌ریزی ویژه و خروج از گردونه شعار و جلسات بی‌نتیجه می‌تواند شکل بگیرد. گردشگری سلامت در خراسان جنوبی نیازمند برنامه‌ریزی ویژه، عزم جدی و اقدام عملی است؛ نه جلسات بی‌نتیجه، نه شعارهای جذاب و نه وعده‌های تکراری. آنچه لازم است، مجموعه‌ای از اقدامات مشخص است: تسهیل فرآیند صدور مجوز برای سرمایه‌گذاران حوزه سلامت، توسعه زیرساخت‌های درمانی با مشارکت بخش خصوصی، تفاهم‌نامه‌های عملیاتی با کشورهای همسایه برای جذب بیمار، بازاریابی بین‌المللی از ظرفیت‌های درمانی استان، حمایت از پزشکان برای ماندگاری و فعالیت در استان، ایجاد مراکز درمانی با استانداردهای بین‌المللی و توسعه خدمات پس از درمان برای گردشگران سلامت. پرسش پایانی اینجاست: اگر ما در استان پزشکانی داریم که بیمار از آن‌سوی مرزها برای درمان توسط آن‌ها حاضر است به خراسان جنوبی بیاید، چرا تاکنون از این ظرفیت استفاده نکرده‌ایم؟ چرا سرمایه‌گذار بخش خصوصی برای راه‌اندازی یک مرکز سال‌ها درگیر مجوز می‌شود؟ و چرا گردشگری سلامت در استان، پس از سال‌ها، هنوز در مرحله شعار باقی مانده است؟ پاسخ این پرسش‌ها را نه در جلسات، بلکه در عمل باید جست. گردشگری سلامت، اگر جدی گرفته شود، می‌تواند به یکی از موتورهای محرک اقتصاد استان تبدیل شود؛ موتوری که هم پزشکان را نگه می‌دارد، هم مردم را از خدمات بهتر بهره‌مند می‌کند و هم سرمایه را در استان به چرخه می‌اندازد. اما این مهم، تنها با خروج از گردونه شعار و جلسات بی‌نتیجه ممکن است.