من یکی از مشترکان چند سال اخیر شما و البته اندکی با سابقه رسانه ای هستم؛ اما آشناییام با روزنامهتان به خیلی قبلتر برمیگردد.سالهاست که صفحههای شما را ورق زدهام و دیدم چگونه مطالبات مردم را پیگیری کردید؛ از موضوعات مرتبط با اوقاف و نهضت ملی مسکن گرفته تا پروندههای مهمِ بنیاد مستضعفان. برای این همه پیگیری رسانهای، واقعاً دستتان درد نکند. اما حالا که هفتهی خبرنگار رسیده، انتظار داشتم حداقل امروز، بهجای پرداختن به دغدغههای همیشگی مردم (که جای خودش محفوظ و واجب است)، کمی هم از دردهای قشر خودتان بگویید؛ همان خبرنگارانی که ستونهای این خانه سیساله را سالهاست سرپا نگه داشتهاند. میدانم شما سعهصدر دارید، شاید این حرفها را در خفا و جلسات رسمی گفتهاید، اما باور کنید گفتنش در صفحه اولِ روزنامه، هم اثرگذاریاش بیشتر است، هم مردم میفهمند آنهایی که صدای همه شدند، خودشان هنوز مطالبهگر حقوق و شأن حرفهایشان هستند. بحث، بحثِ معیشت خبرنگاران است؛ مسأله بیمهشان، مسأله مسکنشان، امنیت شغلیشان دغدغههایی که سالهاست مثل تیتر فرعی در حاشیه ماندهاند و هیچوقت به «عکس یک» نیامدهاند. خبرنگارانی که در گرمای تابستان و سرمای زمستان، مراسم و نشست و گفتوگو پوشش میدهند، اما آخر ماه، نگران اجاره خانه و قسط و بیمهنداشتهشاناند. چه بهتر از روزنامه شما که قریب به ۳۰ سال قدمت دارد و در این استان نامآشناست، این مطالبه را بهطور جدی مطرح کند؟ از مسئولان بخواهد طرح مسکن خبرنگاران را از روی کاغذ به عمل بیاورند، بیمه خبرنگاران را به یک حق قطعی تبدیل کنند، و شأن و کرامت اهالی رسانه را در حد شعار نگه ندارند. امروز، بهترین فرصت است. هم هفته خبرنگار است، هم چشم همه به رسانهها دوخته شده. چرا این هفته را به تریبونی برای طرحِ دغدغه اهل قلم و میکروفون تبدیل نکنید؟ باور کنید اگر این کار را شما انجام دهید، هم خانواده رسانهای استان قدردان خواهد بود، هم مردم نگاه تازهای به خبرنگاری و زحمتهایش پیدا میکنند. در این مسیر، من به عنوان یک شهروند و یک مخاطب قدیمی، حاضرم کنار شما باشم. بگذارید صدای خبرنگاران، مثل همیشه بدون تعارف و بیواسطه به گوش مدیران و تصمیمگیران برسد. رسانهای که سالها درد مردم را روایت کرده، امروز هم میتواند درد خودش را فریاد کند؛ نه برای گلایه، بلکه برای رسیدن به حق.
کاری – بخش تعاون خراسان جنوبی در یک سال گذشته با کسب رتبههای برتر ملی،
