آوای عزیز سلام. اگر این روزها گذرتان به خیابان‌های شلوغ بیرجند مثل منتظری، معلم، مدرس یا حتی اطراف بازار افتاده باشد، انگار با یک نمایش خیابانی همیشگی روبه‌رو می‌شوید: ردیف ماشین‌هایی که با خونسردی تمام، دوبله پارک کرده و نیمه مسیر را گرفته‌اند؛ و رانندگان پشت سرشان که با بوق ممتد، بی‌نتیجه، راه خود را گم می‌کنند. حالا سوال ساده‌ای برای مردم پیش می‌آید: این ماجرای پارک دوبل نتیجه کمبود پارکینگ است یا نتیجه کم‌حوصلگی برای پیدا کردن جای پارک؟ اگر واقعاً پارکینگ کم داریم، خب ساختش وظیفه کیست؟ مگر نه اینکه همین کمبود، ترافیک و اعصاب خردی را چند برابر کرده؟ و اگر پارکینگ کافی در سطح شهر هست، پس چرا این همه جریمه و تذکر باز هم فایده‌ای ندارد و تخلف ادامه دارد؟ بعضی‌ها می‌گویند پیدا کردن جای پارک در مرکز بیرجند خودش پروژه‌ای است که کلی وقت می‌برد. بعضی هم معتقدند داستان فقط کمبود جا نیست؛ ماجرا به فرهنگ رانندگی و این «فقط دو دقیقه کار دارم»‌ مشهور برمی‌گردد که گاهی آن دو دقیقه تا نیم ساعت کش می‌آید. در این بین، مغازه‌دارها هم گاهی بی‌تقصیر نیستند، چون ورودی پارکینگ یا کناره مغازه‌ها را با اجسام و موانع شخصی بسته‌اند. سوال اصلی از شهرداری و پلیس راهور این است که کدام باید اولویت باشد: توسعه پارکینگ‌های عمومی در نقاط پررفت‌وآمد یا اعمال جدی قانون و بالا بردن بازدارندگی جریمه‌ها؟ چطور است که در همین خیابان‌های شلوغ، گاهی ساعت‌ها یک خودروی دوبله بدون هیچ برخوردی رها می‌ماند اما راننده‌ای که اتفاقی توقف کوتاه داشته، جریمه می‌شود؟ تا وقتی جواب روشنی از مسئولان نگیریم، این مد خیابانی به قوت خود باقی است؛ هر روز هم به جمع مشتری‌هایش اضافه می‌شود. و شاید روزی برسد که در بیرجند، پارک دوبل نه یک تخلف، بلکه بخشی از هویت ترافیکی شهر حساب شود؛ و آن روز، دیگر شاید بوق ممتد هم شنیده نشود، چون همه به این بی‌نظمی عادت کرده‌ایم.