وقتی تصاویر آقای پزشکیان را پشت تریبون سازمان ملل دیدم، حس غریبی از غرور و همبستگی در وجودم زنده شد. این تنها یک سخنرانی نبود بلکه انعکاس صدای ملتی بود که سال‌هاست بر سر آرمان‌هایش ایستاده است. به عنوان یک شهروند، از اینکه دیدم رئیس‌جمهورمان با صلابت، متانت و با تکیه بر عزت ملی از حقوق و جایگاه ایران دفاع کردند، به خود بالیدم. ایشان به معنای واقعی کلمه، تریبونِ ملت ایران بودند و نشان دادند که منطق ما، منطق حق‌طلبی است. این اقتدار، ریشه در خون همان شهدایی دارد که برای حفظ امنیت و عزت این مرز و بوم، از جان خویش گذشتند. خداوند پشت و پناه همه کسانی باشد که در راه این شهدای عزیز قدم برمی‌دارند و پرچم ایستادگی را برافراشته نگه می‌دارند. ما به عنوان مردم این سرزمین، به این مسیر افتخار می‌کنیم و از دولت مردانمان انتظار داریم که با همین اعتقاد محکم و استوار، در برابر هرگونه زیاده‌خواهی بایستند. تاریخ ما پر است از روزهایی که قدرت‌های استکباری گمان می‌کردند با تحریم و فشار می‌توانند ما را به زانو درآورند، اما هر بار با دیواری از اتحاد و ایمان مردم برخورد کردند. باور قلبی ما همین کلام روشن است که اگر همه ما – از مسئول تا مردم – محکم و استوار باشیم و در کنار هم بمانیم، آمریکا و هیچ قدرت دیگری «هیچ غلطی نمی‌تواند بکند». این شعار نیست، بلکه حقیقتی است که در بزنگاه‌های سخت تاریخ، بارها آزموده شده است. ما پیروزیم؛ نه به اتکای ابزارهای مادی، بلکه به اذن خداوند که وعده پیروزی حق بر باطل را داده است. آقای رئیس‌جمهور! این مسیر را با همین قوت ادامه دهید؛ چشمان امیدوار ملتی که نگران آینده و عزت کشور است، به این دیپلماسی مقتدرانه دوخته شده است. با توکل بر خدا و تکیه بر ظرفیت‌های داخلی و وحدت ملی، هیچ مانعی برای این ملت بزرگ وجود ندارد. به امید روزهای روشن‌تر و سرافرازی هرچه بیشتر ایران عزیز.