من یکی از اهالی مهرشهر بیرجندم؛ محله‌ای که هر روز بزرگ‌تر می‌شود، اما سهمش از امکانات شهری همچنان ناچیز مانده است. در ظاهر همه‌چیز آرام است، اما زیر این آرامش، گلایه‌های زیادی وجود دارد؛ از کمبود درمانگاه گرفته تا نبود شعب بانکی و خدمات ابتدایی. هر بار که یکی از همسایه‌ها ناگهانی بیمار می‌شود، خانواده‌اش باید چند کیلومتر راه تا جنوب شهر را طی کند تا به مرکز درمانی برسد. این خطر جدی است؛ چون در شرایط اضطراری، هر دقیقه می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. وعده تأسیس درمانگاه در مهرشهر سال‌هاست شنیده می‌شود، اما هنوز خبری از اجرایی شدن آن نیست. مشکل دیگر خدمات بانکی است. پس از تعطیلی شعبه بانک کشاورزی، مردم مجبورند برای کارهای ساده مثل پرداخت قبوض یا دریافت تسهیلات تا خیابان آزادی بروند. این یعنی اتلاف وقت، هزینه و نارضایتی مداوم برای کسانی که فقط می‌خواهند زندگی‌شان را پیش ببرند مهرشهر فقط محل سکونت نیست؛ بخش بزرگی از جمعیت فعال بیرجند در همین منطقه زندگی می‌کند. وجود مدارس، مجموعه‌های مسکونی و خانواده‌های جوان نشان می‌دهد اینجا ظرفیت رشد دارد، اما نبود زیرساخت باعث شده اهالی احساس کنند در حاشیه‌اند، در حالی‌ که عملاً بخشی از مرکز شهر شده‌اند.خواسته مردم ساده است: دیده شدن. مسئولان شهری باید در عمل نشان دهند عدالت در توزیع خدمات فقط شعار نیست. مهرشهر بیرجند حق دارد از امکانات پایه‌ای برخوردار باشد؛ درمان، بانک، حمل‌ونقل و فضای فرهنگی. بی‌توجهی بیشتر، فقط شکاف میان مرکز و حاشیه را عمیق‌تر می‌کند.