بهروزی فر – سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد که این روزها نقل هر مجلس و محفلی است، در شرایطی بسیار متفاوت با سنوات گذشته و حضور رؤسای جمهور پیشین ایران‌اسلامی انجام شد.سخنرانی دکتر پزشکیان در شرایط ناامنی حاکم بر دنیا و به ویژه در سایه نگاه‌های خصمانه ابرقدرت‌ها به ایران اسلامی، فرصت مغتنمی بود برای نقل آنچه بر ما گذشته و آنچه بر سر آن ایستاده‌ایم، و چه نیکو بخش مهمی از سخنان رئیس‌جمهور به تبیین مواضع ایران در قبال جنگ، فشارهای خارجی، حقوق ملت ایران و مسیر دیپلماسی اختصاص یافت.اهمیت این حضور و آن دفاع مقتدرانه دکتر پزشکیان  از ایران اسلامی در برابر نمایندگان کشورهای جهان در شرایطی رقم خود که کشور همچنان درگیر جنگ با آمریکا و اسرائیل است و درست یک روز پیش از آن نیز رئیس‌جمهور آمریکا در همان تریبون، یکبار دیگر ایران را به شدت تهدید کرده و هشدار داده بود در صورت نرسیدن به توافق می‌تواند و هشدار داده بود در صورت نرسیدن به توافق می‌تواند جمهوری اسلامی را نابود کند. رئیس‌جمهور در پاسخ به همه آن خط و نشان کشیدن‌ها، جانانه با عبارت مظلومِ مقتدر! روایت ایران را از جایگاه یک قربانی حملات و مدافع خود، به افکار عمومی جهان ارائه کرد و با قید عبارت ایران زانو نخواهد زد بر این نکته هم تأکید نمود که ایران آماده گفتگو و مذاکره هست، اما زبان زور را به هیچ وجه برنمی‌تابد، و این یعنی دفاع از عزت و تمامیت کشور، بدون بستن درهای دیپلماسی! پیام کاملاً واضح است، ایران مذاکره را به مفهوم تسلیم و مقاومت را به معنای نفی گفتگو نمی‌داند. این پیام آنطور که انتظار می‌رفت و البته مثل همه موضع گیری‌های ایران، در رسانه‌های بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفت، گاردین، یورونیوز، الجزیره، تایمز اسرائیل و …، در گزارش‌های خود و با تیترهایی قابل تأمل، هم بر مواضع تند پزشکیان در برابر فشار آمریکا و هم بر اعلام آمادگی او برای دیپلماسی تأکید کردند.از سوی دیگر، استفاده رئیس‌جمهور از تصاویر قربانیان ایرانی جنگ و طرح موضوع حمله به غیرنظامیان، تلاشی برای انتقال بحث از سطح مناقشه سیاسی به سطحی انسانی و حقوقی بود که این بخش نیز در گزارش‌های تحلیلی رسانه‌های خارجی، جایگاهی ویژه داشت.مجمع عمومی سازمان ملل یکی از مهمترین صحنه‌های روایت‌سازی سیاسی در جهان است و هر کشوری تلاش می‌کند از طریق این تریبون، روایت خود را از تحولات بین‌المللی ارائه نماید و اگر ایران در این میدان سکوت می‌کرد، قطعا‌ دیگران روایت خود را درباره ایران عرضه می‌کردند، از این رو حضور رئیس‌جمهور و دفاع از مواضع کشور را باید بخشی از یک فرآیند بزرگتر دانست که در آن دیپلماسی، رسانه، حقوق بین‌الملل و افکار عمومی جهان در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.در نگاهی واقع‌گرایانه می‌توان گفت؛ سخنرانی دکتر پزشکیان مایه افتخار است، چرا که در شرایط فشار و تهدید، صدای ایران را به گوش جهانیان رساند، افکار عمومی را با تبیین واقعیت‌ها به چالش کشید و مواضع کشور را درباره استقلال، دفاع از خود و آمادگی برای دیپلماسی با زبان صریح مطرح کرد. عموم مردم بیش از هر چیز نیازمند روایت صادقانه و غیرتحریف‌شده‌ از اتفاق رخ داده‌اند. جامعه باید بداند که دفاع از کشور و حفظ عزت ملی، لزوماً به معنای نفی گفتگو و مذاکره نیز الزاماً به مفهوم عقب‌نشینی نیست. مردم باید بتوانند میان ایستادگی بر منافع ملی و رقابت‌های سیاسی داخلی مرز روشنی ببینند، و قطع به یقین این وظیفه به عهده تریبون‌داران و متنفذین است که فارغ از هرگونه جبهه‌گیری سیاسی و به دور از هر غرض‌ورزی شخصی، ابعاد مختلف این اتفاق مهم رخ داده را تفسیر و‌ تحلیل کنند.ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به انسجام ملی نیاز دارد، انسجامی که به معنای یکسان‌سازی دیدگاه‌ها نیست، بلکه به معنای قرار دادن منافع ایران در جایگاهی بالاتر از رقابت‌های سیاسی است.سخنرانی در سازمان ملل یک فرصت بود، مجالی برای آنکه جهان صدای ایران را بی‌واسطه بشنود، ارزش واقعی این فرصت زمانی مشخص خواهد شد که این صدا در داخل کشور نیز به اعتماد، همدلی و مسئولیت‌ پذیری منجر شود و در عرصه خارجی نیز در قالب دیپلماسی فعال و پیگیری منافع ملی ادامه پیدا کند.حالا زمان آن است که همه یکصدا بر این نکته تأکید کنیم که تریبون هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد با نطق از دل برآمده دکتر پزشکیان، فرصتی مغتنم برای برافراشته شدن پرچم اقتدار ایران اسلامی بود و نماینده مردم جمهوری اسلامی ایران یکبار دیگر با ادله لازم و اسناد معتبر! حقانیت ایران را به اثبات رساند‌.

(لطفاً نظرات و پیشنهادات خود درباره این سرمقاله را از طریق  ۰۹۱۵۷۲۴۸۲۸۹  ارسال بفرمایید)