خواهشا درد دل من را به نمایندگی از مستاجرهای بیرجندی که به نزدیک پایان قراردداد خانه رسیدن و با این قیمت ها کمرشان خواهد شکست برسونید. من مستأجرم؛ کسی که هر سال با نزدیک شدن به موعد تمدید قرارداد، بیشتر از هر چیز نگران یک عدد است: اجاره. شاید در آمارها گفته شود تورم اجاره‌بها از تورم برخی کالاها کمتر است، اما در زندگی واقعی این حرف چندان تسلی‌بخش نیست. وقتی قیمت خوراکی‌ها تا حدود ۱۱۵ درصد بالا رفته و هزینه‌های روزمره خانواده مدام بیشتر می‌شود، حتی افزایش ۳۰ یا ۴۰ درصدی اجاره هم می‌تواند کمرشکن باشد. واقعیت این است که زندگی فقط اجاره خانه نیست؛ ما باید نان بخریم، قبض‌ها را بدهیم، هزینه رفت‌وآمد و درمان را بپردازیم. وقتی همه این‌ها با سرعتی سرسام‌آور گران می‌شوند، اجاره‌بهای بالاتر دیگر فقط یک رقم در قرارداد نیست، بلکه فشاری است که مستقیم بر معیشت خانواده های خراسان جنوبی می‌نشیند. آمارهای رسمی هم همین را می‌گویند. طبق داده‌های وزارت کار، ۵۵ درصد مستأجران درگیر فقرند و ۷۴ درصد آن‌ها از مشاغل غیردولتی و ناپایدار درآمد دارند. یعنی بسیاری از ما نه حقوق ثابت داریم و نه امنیت شغلی؛ درآمدی که معلوم نیست ماه بعد هم به همان اندازه باشد. در چنین شرایطی، هر افزایش اجاره می‌تواند به معنای حذف بخشی از نیازهای زندگی یا حتی جابه‌جایی اجباری باشد. برای خیلی از مستأجران، مسئله فقط گرانی نیست؛ مسئله توان پرداخت است. بازاری که قیمت‌ها در آن بالا می‌رود، اما درآمدها هم‌پای آن حرکت نمی‌کند، در نهایت به جایی می‌رسد که بخش بزرگی از مردم دیگر توان ماندن در آن را ندارند. اجاره‌نشینی در چنین وضعی بیشتر از آنکه یک انتخاب باشد، تبدیل به نگرانی دائمی شده است؛ نگرانی از اینکه سال بعد، آیا هنوز می‌توان سقفی بالای سر داشت یا نه.