نام کاربری :
کلمه عبور :

کد امنیتی :

« عضویت رایگان در سایت »

« رمز خود را فراموش کردم ام »

« حساب من غیر فعال است »

« نمیتوانم به سیستم وارد شوم »

 

 

 

 


پنجشنبه 22 آذر 1397
ش ی د س چ پ ج
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
04. ربيع‌الثاني 1440
2018 Dec 13

 

 

 

مشاهده کامل خبر
روستایی که با همت زنانش جهانی شد      

قصه، قصه یک زن است، شیرزنی از دیار خراسان‌جنوبی و روستای خراشاد، شیرزنی که به محض ورود به وطنش شاهد مشکل گریبان‌گیر کم آبی و مهاجرت مردم از روستاها می‌شود، شیرزنی که توانست صدای به هم خوردن چوب‌ها و چرخ‌های ریسندگی را به صدا درآورد. به گزارش فارس، «تُوبافی» یا پارچه‌بافی یکی از هنرهای اصیل و قدیمی خراسان‌جنوبی است که تا چند وقت پیش در حال منسوخ شدن و گرد فراموشی بر دست‌بافته‌های بومی نشسته بود. اما سرنوشت این هنر منسوخ شدن در گذر زمان نبود، چراکه «فاطمه ذاکریان» زنی بود که با همت مردانه خود توانست جانی تازه به این هنر در حال فراموشی داده و سودای جهانی شدن را در سر آن بپروراند. شیرزنی که در سال‌های اولیه زندگی‌اش به دلیل شغل همسر در سیستان و بلوچستان زندگی کرده و حالا بعد از انتقال همسرش به بیرجند در دیارش سکونت می‌یابد. شیرزنی که آستین همت را بالا زده و برای نگه داشت جمعیت دست به دامان هنر 300 ساله روستایش یعنی «توبافی» می‌شود.

مسئولیتی سخت، اراده‌ای پولادین

فاطمه ذاکریان می‌گوید: شرکت تعاونی روستای خراشاد را سال 1382 تأسیس و پس از کش و قوس‌ها و مشکلات متعدد بعد از گذشت یک سال یعنی سال 83 کار را به دست گرفتم. وی با یادآوری اینکه زمانی که مدیریت شرکت تعاونی را به دست گرفتم این مسئولیت برایم سخت بوده و چیزی از کار نمی‌دانستم، اضافه می‌کند: بدهی 4 میلیونی شرکت نیز بر مشکلات افزود، تا جایی پیش رفتم که تصمیم به انصراف از ادامه راه گرفتم، اما صحبت‌های پدر باعث تلنگری در من شد چرا که خشکسالی امان مردم روستا را بریده و زندگی مردم را مختل کرده بود و به دنبال راهی برای نجات از این وضعیت بودم. 

گفتند به جایی نمی‌رسی!

در قدم اول که ایده‌ای به ذهنش نمی‌رسد برای سرپا نگه داشتن شرکت تعاونی با خرید پارچه‌های قرضی به دوخت و دوز چادر و شلوار می‌پردازد تا بتواند از این راه بخشی از بدهی شرکت تعاونی را تأمین کند، اما این کار فرصتی برای او باقی نگذاشته و نمی‌تواند به کارهای شرکت تعاونی رسیدگی کند و به همین جهت کار را به شخص دیگری می‌سپرد. ذاکریان با بیان اینکه تقاضای یکی از زنان برای تهیه حوله‌های سنتی سبب شد به این نکته پی ببرم که هنوز این هنر سنتی بین مردم حائز اهمیت است، ادامه می‌دهد: پیشنهاد احیای هنر پارچه‌بافی را مطرح کردم و در همان لحظه اول با تمسخر و خنده اهالی روبرو شدم، چرا که  بسیاری از این افراد عقیده داشتند با وجود کارخانه‌های بزرگ نساجی در کشور، نمی‌توانم شرکتی ورشکسته را به جایی برسانم و از دیدگاه آن‌ها حوله‌بافی رونق چندانی نداشت. وی بیان می‌کند: کار خود را با 2 دستگاه توبافی آن هم به صورت زیرزمینی آغاز کردم، زیرا قبل از آغاز کار با تمسخر مردم روستا مواجه شدم، استقبال اهالی روستا بسیار اندک بود، افرادی که حاضر به همکاری شدند یک شرط برایم گذاشته و خواستار مخفی کردن بودند.

تمام دست‌بافته‌ها روز سوم نمایشگاه تمام شد

این بانوی بیرجندی حضور در نمایشگاه تهران را فرصت مناسبی برای ارائه دست بافته‌های زیرزمینی بانوان خراشاد دانست و بیان می‌کند: بعد از گذشت چند ماه از راه‌اندازی شرکت تعاونی زنان خراشاد در نمایشگاهی که در مصلی تهران برگزار شد، حضور یافتم و استقبال شهروندان از بافته‌های بانوان به قدری زیاد بود که روز سوم نمایشگاه دیگر کالایی برای فروش نداشتم. وی ادامه می‌دهد: زمان حضور در روستا تمام درآمد حاصل از فروش حوله‌ها را بین بافندگان تقسیم کردم و این امر سبب ایجاد انگیزه بین زنان روستا شد، چرا که بیشتر اهالی روستا به دلیل خشکسالی‌های چندین ساله به دنبال راهی برای گذران زندگی بودند. به گفته وی در حال حاضر نزدیک به ۳۰۰ نفر عضو زیر نظر شرکت تعاونی روستایی زنان خراشاد مشغول فعالیت در این حرفه هستند که درآمد ماهانه هر کدام از این بانوان بالای 500 هزار تومان است و این هنر توانست اقتصاد خانواده‌ها را تأمین و گوشه‌ای از زخم چندین ساله خشکسالی را جبران کند.

درخواستی از مسئولان

ذاکریان حضور در نمایشگاه‌های داخلی و خارجی را در فروش محصولات بسیار ثمربخش می‌داند و می‌گوید: 

هر چه توسط هنرمندان تولید شود بازار فروش دارد ،چرا که بیشتر بازار فروش محصولات توسط نمایشگاه‌ها تأمین می‌شود. خانم ذاکریان همچنین از مسئولان نیز درخواستی داشت و گفت: ادارات و ارگان‌های دولتی می‌توانند در کنار سمینارها و همایش‌هایی که برگزار می‌کنند از تولیدات بومی هنرمندان استان و کالای داخلی استفاده کنند، چرا که با این کار زمینه اشتغال‌زایی افراد زیادی حاصل می‌شود. 

برای یافتن شغل آواره اداره‌ها بودم 

زهرا یکی از بانوان بیرجندی است که به دلیل پیدا نکردن شغل مناسب با رشته تحصیلی‌اش به هنر توبافی روی آورده است. وی می‌گوید: لیسانس حسابداری هستم و نزدیک به 4 سال برای پیدا کردن شغل آواره اداره‌های استان بودم و در بیشتر آزمون‌های استخدامی شرکت کردم که همه‌اش بی‌ثمر بود! وی ادامه می‌دهد: یکی از دوستانم در کارگاه توبافی مشغول به فعالیت بود، به پیشنهاد او وارد این هنر شدم و هم‌اکنون نزدیک به 2 سال است در این حرفه مشغول به کارم. این بانوی بیرجندی همچنین اشاره‌ای به درآمد حاصل از این کار می‌کند و می‌گوید: بستگی به کار دارد هر چه پارچه‌های بیشتری تولید کنیم درآمدش بیشتر است و به طور میانگین ماهانه بین یک تا دو میلیون تومان از این راه کسب درآمد دارم.

مادری که روی پای خود ایستاد

فاطمه بانوی 42 ساله و سرپرست خانواری است که 8 سال پیش همسرش را از دست داده و بعد از فوت همسرش به دلیل تأمین مایحتاج زندگی به هر دری زده تا بتواند لقمه نانی را برای خود و دو فرزندش وارد زندگی کند. وی می‌گوید: روزهای سختی را پشت سر گذاشتم، تا جایی پیش رفتم که مجبور به کارگری در خانه‌های مردم شدم، صبح از خانه بیرون می‌رفتم و شب‌ به خانه برمی‌گشتم، دیگر نه توانی برای کار کردن داشتم و نه می‌توانستم به فرزندانم رسیدگی کنم.

روزنامه‌ای که نجات‌بخش «فاطمه» شد

این بانوی بیرجندی می‌افزاید: چندی پیش که در یکی از خانه‌ها مشغول به کار بودم روزنامه‌ای را دیدم که در آن گزارش جالبی از هنر توبافی چاپ شده بود، وقتی که گزارش به پایان رسید و پشتکار این شیرزن را دیدم به خود آمدم و روز بعد به سراغ کارگاه توبافی در بیرجند گشتم و توانستم کارگاه را پیدا کنم. وی ادامه می‌دهد: در کلاس‌های آموزشی شرکت کرده و توانستم این حرفه را بعد از یک ماه به طور کامل یاد بگیرم، اوایل برای مدتی در کارگاه مشغول به بافت پارچه شدم و پس از آن کار را در منزل ادامه دادم و اکنون نیز خدا را شاکرم که توانستم روی پای خود بایستم.

هیچ زن بیکاری در خراشاد نداریم

بی‌بی مریم، از قدیمی‌های روستا نیز می‌گوید: زمانی که 12 سال داشتم برای اولین بار پشت دستگاه نشستم و به کمک مادرم توانستم اولین حوله را بعد از یک هفته به پایان برسانم، زمانی که مادرم پشتکار و علاقه مرا دید به کمک پدرم یک دستگاه توبافی برایم درست کردند و بعد از آن در کنار مادرم به بافت پارچه مشغول شدم. وی ادامه می‌دهد: بیشتر پارچه‌هایی که توسط بانوان روستا بافته می‌شد به عنوان جهیزیه و مصارف شخصی خودشان کاربرد داشت و گاهی اوقات نیز به عنوان هدیه و سوغاتی به اهالی که از شهر به روستا می‌آمدند، اهدا می‌شد. وی  بیان می‌کند: این هنر باعث شد بسیاری از زنان روستا به این هنر روی آورده و منبع درآمدی برای خانواده‌هایشان شوند، اگر در کوچه پس‌کوچه‌های این روستا قدم بزنید متوجه می‌شوید که هیچ زن بیکاری در این روستا وجود ندارد. پورصمدی رئیس شورای اسلامی خراشاد با اشاره به فعال بودن 170 کارگاه توبافی در خراشاد، گفت: تمام تلاش خود را جهت راه‌اندازی فروشگاه مجازی فروش تولیدات زنان خراشاد به دو زبان به کار گرفته‌ایم. 


گروه خبری : اخبار استان ، ایران و جهان
منبع :
آخرین ویرایش : 1397/09/06 -- 19:12:24
نویسنده : واحد تحریریه
تعداد بازدید : 640

نسخه امروز آوا

آرشیو روزنامه آوای خراسان جنوبی

نسخه امروز آوا

نسخه امروز آوا

 


نیازمندی ها رایگان

برای درج نیازمندی و آگهی های خود  کافی است درخواست خود را به شماره پیام کوتاه
3000272424

اس ام اس بزنید

 

 

روزنامه صبج استان خراسان جنوبی - آوای خراسان جنوبی


مدیریت و امور پشتیبانی : گروه نرم افزاری راک

RaakCMS

بانک ایمیلفروشگاه اینترنتی زیباسرا