نام کاربری :
کلمه عبور :

کد امنیتی :

« عضویت رایگان در سایت »

« رمز خود را فراموش کردم ام »

« حساب من غیر فعال است »

« نمیتوانم به سیستم وارد شوم »

 

 

 

 


دوشنبه 6 خرداد 1398
ش ی د س چ پ ج
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
22. رمضان 1440
2019 May 27

 

 

 

مشاهده کامل خبر
یادداشت      

عفاف و حجاب

 

* عصمت محمودی 

 

بعد از گذشت 37 سال از انقلاب اسلامی و خواهش داوطلبانه مردم برای پیاده سازی ارزش های

اسلامی، امروز نتایج بدست آمده  در عرصه ی اجتماعی چندان مورد تایید صاحب نظران و مسوولان نمی باشد. 

حجاب یک مطالبه ی عمومی بود که امروز با بخشنامه و گشت و امر به معروف هنوز در چالش تحقق قرار دارد. آسیب شناسی این واقعیت اجتماعی همیشه از جانب گروه های مسوول انجام می شود و این است که همواره پدیده بدحجابی و بدحجاب مورد شماتت قرار می گیرد اما علت آن همچنان باقی می ماند.

وقتی در دهه ی 60 خانم ناظم پاچه ی شلوار دختران دانش آموز را بالا می کشید تا رنگ جوراب دخترکان را در کفش های کتانی بازرسی کند، شاید نمی توانست تصور کند در دهه 90 فرزندان همان دختران بدون جوراب و با پاچه بالای قوزک پا در خیابان طنازی خواهند کرد. 

درست همانگونه که ماشین اصلاح را به مدارس راهنمایی پسرانه می بردند و مجبورشان

می کردند موهای شان را از ته بزنند. امروز پسرانِ همان پسران موهای شان را با آخرین مدل های آنچنانی آرایش می کنند و مانند نوعروسان چهره آرایی هم می کنند و....

و همان دختران و پسران از مرز هوایی رد نشده؛ روسری بر می دارند و شلوارک می پوشند و سلفی می گیرند و برای همه به اشتراک می گذارند.

از آن سو، در برخی روضه خوانی های خانگی و مجالس مشابه برای برخی بانوان حجاب را چنان تعبیر و تفسیر کردند که همسران شان هم از دیدن حداقل نشانه های زنانگی و نزاکت محروم شدند و این شد که چشمان حریص در خیابان زیاد شدند و ...  

و امروز مسوولان امر اعلام می کنند یکی از دلائل عمده ی طلاق، روابط فرا زناشویی و خیانت است. اگر بنشینیم و هی دنبال جای پای استکبار در گیسوان افشان دختران و چهره های بزک شده پسرانمان بگردیم؛ فردای مان از امروز به مراتب بدتر خواهد بود. این دختران؛ نوادگان همان زنانی هستند که در کشف حجاب رضاخان، جان بر سر چادرشان دادند. 

چه اتفاقی افتاده است!

مسوولان امر، روحانیون، معلمین، اساتید دانشگاه، وعاظ و رسانه ها و.... باید یک آسیب شناسی رفتاری و بینشی داشته باشند. برای یک بار هم که شده به خودمان شک کنیم. آیا شیوه تبلیغ دین کامل محمد (ص) را درست انتخاب کرده ایم؟ آیا واعظ و روحانی و آمر به معروف ما با شخصیت شناسی، روان کاوی، زبان بدن و فن مذاکره و نفوذ کلام و... آشناست؟ آیا با دنیای امروز جوانان آشناست؟ آیا استاد دانشگاه ما «امر به معروف» را باور دارد؟ نقش دین را در سلامتی روان و رفتار برای دانشجویانش تشریح می کند؟ و... رسانه ی ملی ما مدام اینترنت رایگان تبلیغ می کند. آن هم در ساعت پایانی شب تا بامداد. بارها گفته ام و باز هم می گویم اگر ما به اندازه دغدغه اپراتورهای تلفن های همراه برای درآمدشان؛  نگران شرایط جوانان مان می بودیم؛ شرایط غیر این بود. به نظر شما اینترنت رایگان نیمه شب تا صبح به کار چه کسانی می آید؟ چند درصد استفاده کنندگان برای کارهای پژوهشی و علمی از این امکانات استفاده می کنند؟ در پربیننده ترین برنامه تلویزیون آسان ترین شیوه های

استفاده از فضاهای مجازی تبلیغ می شود و به اندازه 10 درصد آن هم خبری از تبلیغات به روز و جوان پذیر ارزش های اخلاقی نیست.

جوان امروز زبان موعظه را نمی داند و به محض دیدن ناصحان و واعظان در صفحه تلویزیون،کانال را عوض می کند. با او باید با زبان خودش سخن گفت. این ها که بی حجابند بلا استثنا از چند ماهگی تا 18 سالگی اهم ساعات شبانه روزشان را در سیستم آموزشی ما می گذرانند. بعد هم در دانشگاه و محل کار باز هم ما حضور داریم. در خانه هم هستیم.  

شبیخون فرهنگی هست، بودجه های آنچنانی برای انحراف جوانان هست، استکبار هست و... در کنارش ما!! هستیم با زبان تند انتقاد و تازیانه بر جوانان و نوجوانانی که دست پرورده خود ما هستند. اصرار بر انجام شیوه های دیروز و امروز ترویج حجاب و امر به معروف و نهی از منکر نتایج مشابه به بار خواهد آورد. 

یک واکاوی و خودکاوی لازم است. 

اگر آنانی که آنسوی مرزها برای ما برنامه ریزی می کنند؛ دهه ی محرم و شب های قدر را در اختیار می داشتند؛ به نظر شما چه می کردند و چه دستاوردهایی داشتند؟ در بهترین و روحانی ترین

ایام سال جوانان و نوجوانان و خانواده های ما داوطلبانه برای شنیدن می آیند، اما بیش از مکارم اخلاق، دعوای سیاسی و جناحی گوش می کنند. مداحان ما یا حمله می کنند یا دفاع. نمی دانم صرف داشتن صدای دلنشین چرا از برخی از ما مفسر و فعال سیاسی می سازد و نتیجه این

می شود که هست.

شاید بعداز 37 سال وقت آن رسیده باشد که بپذیریم «از ماست که برماست» در اینصورت برای رفع مشکل به جای آرزوی مرگ دشمنان، آنان را به مرگ شان راضی خواهیم کرد.


گروه خبری : ویژه های روزنامه آوا
منبع :
آخرین ویرایش : 1395/04/20 -- 17:48:10
نویسنده : واحد تحریریه
تعداد بازدید : 546

نسخه امروز آوا

آرشیو روزنامه آوای خراسان جنوبی

نسخه امروز آوا

نسخه امروز آوا

 


نیازمندی ها رایگان

برای درج نیازمندی و آگهی های خود  کافی است درخواست خود را به شماره پیام کوتاه
3000272424

اس ام اس بزنید

 

 

روزنامه صبج استان خراسان جنوبی - آوای خراسان جنوبی


مدیریت و امور پشتیبانی : گروه نرم افزاری راک

RaakCMS

بانک ایمیلفروشگاه اینترنتی زیباسرا